Daar zit ik dan, op mijn kantoor, starend naar een glimmende brochure over de "Multiculturele Dialoog-Opera in de Publieke Ruimte". Blijkbaar heeft een of ander vaag kunstenaarscollectief een zak geld gekregen waar je een gemiddelde rijtjeswoning in Enka van kunt afbetalen. Mijn manager kwam net langs om te vragen of ik al "geïnspireerd was door de creatieve kruisbestuiving op de werkvloer". Ik keek hem aan. "Ik ben vooral geïnspireerd door het feit dat mijn ozb-aanslag weer omhoog is gegaan om dit soort onzin te financieren," dacht ik. Hij glimlachte meewarig en mompelde iets over "de ziel van de stad".
De vrouw appte ondertussen of ik "niet wilde vergeten de extra contributie voor de voetbalclub van de kleine te betalen", want ze moeten de energierekening dekken. Het gezeik thuis is weergaloos: we bezuinigen op de sport van onze kinderen, maar we strooien met duizenden euro's voor een 'interactieve geluidsinstallatie' op het Marktplein waar alleen de duiven profijt van hebben.
Welkom in de Edese Subsidie-Waanzin. In het raadhuis hebben ze een blinde vlek voor de gewone man die zijn eigen broek ophoudt. Maar heb je een plan voor een 'duurzaam breicafé voor klimaatbewuste jongeren'? Of wil je een 'inclusieve theatervoorstelling over de beleving van gender in de Gelderse Vallei' organiseren? Dan staat de deur wagenwijd open. De wethouders van de ChristenUnie en D66 knikken enthousiast bij elk modieus jargonwoord, terwijl de penningmeester van de lokale buurtvereniging moet smeken om een paar honderd euro voor een fatsoenlijk sinterklaasfeest.
Het is de ultieme hypocrisie van de gegoede witte schapen. Ze voelen zich ontzettend 'verlicht' als ze een ton stukslaan op een kunstproject dat niemand begrijpt, maar ze kijken weg als de lokale judoclub de deuren moet sluiten. De VVD mompelt iets over 'efficiëntie', maar stemt ondertussen braaf mee met elke 'cultuurnota' om de lieve vrede in de coalitie te bewaren.
De linkse opiniesites noemen dit "investeren in het sociale weefsel". Ik noem het diefstal van de hardwerkende burger. We hebben in Ede meer gesubsidieerde 'projectleiders' dan mensen die daadwerkelijk iets produceren. Het is een gesloten circuit van deugers die elkaar de bal toespelen, terwijl de gewone Edenaar de rekening betaalt via de parkeertarieven en de afvalstoffenheffing.
Ik trek mijn jas aan. De werkdag zit erop. Ik rijd langs de sportvelden en zie de vrijwilligers de lijnen kalken. Mensen die het wél begrijpen. Mensen die niet bedelen om een subsidie voor hun 'persoonlijke expressie', maar die er gewoon staan voor de jeugd. In Ede word je blijkbaar gestraft voor je eigen kracht en beloond voor je vermogen om de juiste politiek correcte trefwoorden in een subsidieaanvraag te proppen.
Morgen weer naar het kantoor. Spreadsheetjes vullen. Daar is de logica tenminste ver te zoeken, maar de cijfers liegen niet. In tegenstelling tot de Edese begroting, waar 'cultuur' blijkbaar belangrijker is dan een betaalbare sportclub.
De Anonieme Realist