Lunteren is geen gemiddeld Nederlands dorp; het is een enclave van eigenheid. Het kloppend hart van deze identiteit is de Oud Lunterse Dag , een dag waarop de gemeenschap samenkomt in boerenkiel en knipmuts om de eigen wortels te vieren. Maar terwijl de Lunteraan trots zijn tradities koestert, waait er een gure wind vanuit de grote steden en de politieke arena. Is het ondenkbaar dat deze traditie onder de noemer van inclusiviteit over twintig jaar geschiedenis is?
Het glijdende vlak van "normaal"
Wie naar het verleden kijkt, ziet dat het ondenkbare vaak sneller werkelijkheid wordt dan men lief is. Twintig jaar geleden was de discussie over Zwarte Piet een marginaal verschijnsel; wie toen beweerde dat het personage zou verdwijnen, werd weggehoond. Vandaag is het nagenoeg uit het straatbeeld gewist.
Hetzelfde geldt voor maatschappelijke gewoonten zoals roken. In de jaren tachtig pofte men er lustig op los in de rij bij het postkantoor of op het werk. Vandaag is de roker een paria, verbannen naar een afgelegen paal op het station. Hoewel de medische schadelijkheid hier de drijfveer was, toont het aan hoe snel de "norm" kan kantelen. In de moderne woke-gedachte ligt de schadelijkheid echter breder: cultuuruitingen die niet "multicultureel" genoeg zijn, worden steeds vaker als schadelijk of uitsluitend geframed.
De strategische koppeling met de Muur van Mussert
Het gevaar voor de Lunterse identiteit schuilt in een politiek narratief dat lokale volksaard koppelt aan zwarte bladzijden uit de geschiedenis. Critici en partijen zoals GroenLinks/PvdA kunnen de trots op de eigen cultuur eenvoudigweg doortrekken naar het beladen verleden van Lunteren, zoals de Muur van Mussert en de NSB-geschiedenis.
Zodra een traditie het stempel "nationalistisch" of "niet-inclusief" krijgt, volgt de financiële nekslag: het stoppen van subsidies. Het argument is dan dat publiek geld niet mag gaan naar evenementen die de "nieuwe realiteit" niet weerspiegelen.
Een dubbele maatstaf
Veel bewoners ervaren hierbij een dubbele moraal. Terwijl de kerstdagen worden omgedoopt tot neutrale "feestdagen", gelden deze beperkingen niet voor feesten zoals het Suikerfeest. De boerenkiel, ooit een symbool van arbeid en eenvoud, wordt in dit licht straks geframed als een symbool van racisme van de "witte man". De eigenheid van het dorp moet dan wijken voor een eenvormige, multiculturele mal.
Waarschuwing: Denk aan morgen
De strijd om de Oud Lunterse Dag gaat niet alleen over een feest; het gaat over het behoud van de Lunterse samenhang. Als de gemeenschap niet waakzaam blijft, zal de inclusiviteit van vandaag de uitsluiting van morgen betekenen voor iedereen die vasthoudt aan zijn eigen traditie. Wat vandaag nog 'vergezocht' lijkt, is morgen de nieuwe wet. Met een stem op Burgerbelangen kiest u voor een politiek tegenwicht dat onze identiteit niet wegcijfert voor externe agenda’s, maar de eigen cultuur als fundament beschermt. De toekomst van onze tradities ligt nu in uw handen.