Er was op 24 september eigenlijk maar één onderwerp dat er echt toe deed in de Edese raadszaal: de jeugdzorg. Het was een redelijk matte avond met weinig interrupties waarin raadsleden braaf hun voorbereide tekstjes stonden voor te lezen. Maar wat iedereen die avond leek te vergeten en niemand hardop durfde te noemen, verbaasde ons nog het meest. De raad deed alsof er wat te kiezen viel, maar de realiteit is dat de Wet verbetering beschikbaarheid jeugdzorg gemeenten simpelweg dwingt om samen te werken in een Jeugdregio en een gezamenlijke visie op te stellen. Geen enkele individuele gemeenteraad kan roepen: "Wij doen niet mee." Dat is bij wet verboden. Het hele debat ging dus puur over de vorm, maar kritische noten daarover bleven nagenoeg uit. Men tekende braaf bij het kruisje.

BENNEKOM – De fietsrotonde bij de Edeseweg, Molenstraat en Strooijweg blijft onderwerp van felle discussie. Volgens lokaal platform Edese Wolven is de huidige inrichting een "draak van een verkeerssituatie" die voor automobilisten onduidelijk en onlogisch is. Naar aanleiding van een nieuw incident op dinsdag 24 september heeft Forum voor Democratie (FVD) Ede inmiddels kritische raadsvragen gesteld aan het college.

Het is het ultieme Edese comfortargument: in ons drinkwater zit minder dan 1 nanogram PFAS per liter, dus wat zeuren we nou eigenlijk? Met zulke droomcijfers, die mijlenver onder de wettelijke 100 nanogram en de RIVM-richtlijn van 4,4 nanogram liggen, lijkt de landelijke PFAS-crisis een ver-van-mijn-bedshow voor de Gelderse Vallei. Onze enorme achterban van agariërs in Lunteren en Ederveen kan opgelucht ademhalen, want de lokale politiek laat hen vooralsnog met rust.

De Haagse politiek functioneert steeds vaker als een gesloten ecosysteem waarin de logica van het landsbestuur heeft plaatsgemaakt voor de wetten van de electorale marketing. De naderende begrotingsbehandeling in Den Haag legt dit mechanisme pijnlijk bloot. Vanuit een puur constructief oogpunt zouden partijen als PRO en de PVV concrete programmatische winst kunnen boeken voor hun kiezers door mee te onderhandelen. De politieke realiteit dicteert echter een destructievere logica: het laten stranden van een D66-begroting is strategisch slimmer, gemener en electoraal rendabeler. In dit krachtenveld staat de inhoud al lang niet meer centraal; politieke profilering is het hoogste goed geworden.

We hebben de goudvis jarenlang zwaar beledigd. "Je hebt het geheugen van een goudvis," zeiden we tegen de partner die de verjaardag was vergeten. Maar wat blijkt? De gemiddelde Carassius auratus onthoudt dingen tot wel vijf maanden. Dat is een schokkende ontdekking, vooral als je het vergelijkt met de gemiddelde kiezer.

We hebben er nachtenlang wakker van gelegen. Maandenlang was het angstaanjagend stil. Geen scherpe debatten, geen politiek theater, he-le-maal niets. Als politieke junkies keken we met trillende handjes uit naar de allereerste raadsvergadering na het reces. Eindelijk weer spektakel in het raadhuis! Maar man, wat een domper. We dachten een zinderende thriller te krijgen, maar het werd een slap aftreksel van plichtmatigheden. Binnen welgeteld 22 minuten zat het er alweer op. Een ijskoude douche.

De kogel is door de kerk, of beter gezegd: de vijand is door de linie. Veldhuizen is officieel gevallen. Onze laatste paar militairen, de mannen en vrouwen die de bezuinigingsrondes hadden overleefd en daadwerkelijk meer konden dan met een houten geweer ‘pang pang’ roepen wegens chronisch munitietekort, moesten helaas de vlag strijken.

In de politieke arena van Ede gebeuren de wonderen de laatste tijd niet in de kerk, maar bij de fractie van Forum voor Democratie. Er is een spannende ontwikkeling gaande die direct de psyche raakt: een voormalig leider die plotseling de tweede viool moet spelen en terugkeert in de arena. Iedereen die de politieke psychologie kent, weet dat dit niet werkt. Pak de popcorn er maar bij, want het scenario voor een lokale heruitvoering van Game of Thrones ligt voor de komende jaren klaar op het Raadhuisplein. De hoofdrolspeler? Wesley Glasmacher.

Het is een mooie tijd voor de lokale diplomatie. Waar landelijke politici elkaar digitaal de tent uitvechten, laten ze hier zien hoe het echt moet. Polderen 2.0. Het nieuwste hoogstandje? Een op handen zijnde, harmonieuze bijeenkomst van de lokale Pride-organisatie, pal naast de Marokkaanse moskee.

Vandaag, op 4 september, viert de legendarische Spaanse kunstenaar Juan Ripollés zijn 94ste verjaardag. Geboren in 1932, en laten we eerlijk zijn: dat is een astronomische leeftijd voor een kunstenaar. De gemiddelde creatieveling leeft immers op een dieet van zware tabak, goedkope wijn en existentiële angst, in plaats van macrobiotische quinoasalades en gemberthee. Hij viert vandaag weliswaar zijn 94ste verjaardag, maar hij lacht die ongezonde statistieken natuurlijk al tientallen jaren recht in hun gezicht."

De mens van nu zit in een vreemde situatie. We zijn nog nooit zo verbonden geweest, en toch zo alleen. De moderne tijd brengt vooral eenzaamheid, mooi verpakt in constante bereikbaarheid.

Loop je door de bossen van Ede, dan sta je er waarschijnlijk niet bij stil: onder de oude eikenbomen schuilt een insect waar op internet de meest wilde verhalen over rondgaan. Het vliegend hert, de grootste kever van Europa, zou volgens hardnekkige geruchten tienduizenden euro’s waard zijn. Maar wie denkt snel rijk te worden op de Veluwe, komt bedrogen uit. Achter deze 'gouden kever' schuilt een heel andere realiteit van torenhoge boetes, een verrassend lage zwarte marktwaarde en een onmisbare ecologische rol.

EdeDorp is over. Het is over en uit, zo lijkt het. Er is geen kritisch blog meer over in onze gemeente. Weliswaar was EdeDorp een platform van een uitgesproken linkse signatuur, maar met het verdwijnen ervan blijft er in Ede bitter weinig over. Alleen de Edese Wolven houden nu nog de wacht.

Wie weleens door een fotoboek van het Witte Huis bladert, weet hoe genadeloos de top-politiek is voor de menselijke fysiologie. Neem een Barack Obama of een George W. Bush: ze treden aan als vitale, dynamische mannen en zwaaien acht jaar later af met een diepe groef in de wangen en een kapsel dat optisch twintig jaar ouder oogt. Dan hebben we het nog niet eens over Joe Biden gehad, de absolute topper in de categorie electorale slijtage. Bij hem bleek de linkerflank de biologische aftakeling zo lang te ontkennen dat het landsbelang pijnlijk ondergeschikt raakte aan het persoonlijke belang om toch nog een rondje te blijven zitten. Alleen Donald Trump lijkt, dankzij een strategisch dieet van fastfood en een onverwoestbare bus oranje haarspray, immuun voor de wetten van de tijd.

"Evert Jansen, de Edese stationswachter, waakt over het spoor en ons territorium."

Wie wel eens in het holst van de nacht over Landgoed Kernhem heeft gewandeld, kent het ijskoude gevoel. De wind ritselt door de Doolhoflaan, de dichte mist hangt tussen de bomen en de Bloedsteen ligt er stilzwijgend bij. Onze eigen lokale horrorlegende, het Witte Wief van Kernhem, spreekt al eeuwen tot de verbeelding. Maar wist je dat er eind jaren negentig een film die oogt als een soapserie hierover is gemaakt die nu eindelijk op YouTube is opgedoken? Wij doken in de geschiedenis van dit zeldzame filmproject.

Ja, hallo jongens en meiden, daar ben ik weer. Uw eigen burgervader, Rene. En ja, ik hoor de grapjassen in de achterste bankjes alweer rijmen: René rijmt op gay. Maar ho eens even, wel in de ouderwetse betekenis van het woord hè! Gewoon vrolijk en onbezonnen. Want laat één ding duidelijk zijn: bij de handtassenbrigade hoor ik absoluut niet.

We zijn veranderd in een samenleving die het morele kompas volledig kwijt is. Waar het ooit ging om vreedzaam samenleven, overschreeuwen we elkaar nu met symbolen. Iedereen moet en zal uniek en bijzonder zijn. Het lijkt wel een collectieve, wanhopige schreeuw om aandacht. En de lokale politiek raakt hierin steeds verder de weg kwijt.

De Edese wolven hebben de hand gelegd op een ronkende interne memo van D66. Terwijl de gemiddelde Edenaar woensdag dacht naar protesterende boeren te kijken, zag de 'kosmopolitische elite' vanuit het gemeentehuis blijkbaar heel iets anders, namelijk een esthetische catastrofe.

Er loopt in de sportwereld een Edese topper rond die in de rest van Nederland in sneltreinvaart naam aan het maken is, terwijl hij in zijn eigen geboorteplaats soms nog onder de radar blijft. We hebben het over Ruben den Uil, de 35-jarige Edenaar die als een van de jongste trainers van Nederland de scepter zwaait in de Eredivisie. En dat is redelijk uniek in de voetballerij.

Bekend maakt bemind. Dat is de logische tegenhanger van het bekende spreekwoord. Wij van de Edese Wolven hadden al een tijdje een milde fascinatie voor een opvallende verschijning in onze lokale media: Juko de Vries. Of moeten we, gezien zijn neiging om zich online in een dwingend moreel maatpak te hijsen, spreken van Yuko Boss? Deze zeventigjarige bestiert online zijn eigen digitale eilandje en dicteert ons wekelijks de wet. Maar wie is de man achter het scherm nu echt?

Het initiatief van De Ontdekking en Bzzzonder is geen misdrijf, maar het ultieme failliet van de linkse parkeerutopie. Welkom bij het vervolg van de Edese Enka-soap, waar de hypocrisie inmiddels zo dik ligt dat je er niet eens meer fatsoenlijk kunt fileparkeren.

De zelfkant van de samenleving heeft er een nieuw gezicht bij. Of beter gezegd: een bekend gezicht. Natasja Schreuder, voormalig hulpverlener bij het Leger des Heils, leeft nu noodgedwongen in een tent. De organisatie die claimt te strijden tegen dakloosheid, zette haar zelf op straat. Een ijskoude uithuiszetting en een stuitend gebrek aan zelfreflectie.

Het officiële bericht van die vrijdagavond in november 2024 was kort en zakelijk: op de Dr. W. Dreeslaan (N781) bij Bennekom was een volwassen mannetjeswolf doodgereden door een pick-up en een personenauto. Het kadaver was direct overgebracht naar Wageningen University & Research (WUR) voor sectie en DNA-onderzoek. Einde bericht.

Soms denk ik je te zien. Heel even maar, in een flits, een glimp waarin het lijkt of je er weer bent. Gisteren nog reed ik over de Parkweg en overviel het me ineens. Het was alsof er een bekende warmte in de auto hing, alsof ik even opzij kon kijken en jouw silhouet op de bijrijdersstoel zou zien zitten. Net als vroeger, samen onderweg, pratend over niets. Tegen beter weten in kijk ik dan naar rechts, puur om mezelf gerust te stellen. De stoel is leeg. Altijd. Maar in die allereerste seconde is er die felle flits van hoop, dat intense gevoel dat je vlak naast me zit, dat meteen weer dooft.

Als er een prijs zou bestaan voor de meest vreemde naam in de Edese raadzaal, dan won Omied Chalebyani vast en zeker. Politici weten dat misschien niet, maar op de gemiddelde werkplaats gewoon tussen de harde werkers zonder al die intellectuelen is het een sport om in zo'n geval een Nederlandse naam te vinden. Omied? Zeg maar gewoon Piet. Piet Klabanus zouden wij denken. Dat bekt tenminste lekker.

Je scant de kieslijst van de SGP Ede voor de verkiezingen. Tussen de vertrouwde namen van lokale helden en degelijke Veluwse burgers staat daar ineens, op plek 19: Jan Siebelink.

EDE – Eerlijk is eerlijk. We zijn het lang niet altijd eens met de ChristenUnie, maar de schriftelijke vragen die de partij heeft gesteld over het voormalige tuincentrum aan de Kalverkampweg zijn inhoudelijk sterk.

“Ik zie echt niet of een andere man knap is, hoor.” Het is de klassieke leugen van menigeen. Een ingebakken reflex om de eigen heteroseksualiteit te beschermen. Maar laten we eerlijk zijn: een mooie man zie je gewoon. Die merk je op.

Het politieke reces. Een vreselijke tijd. De raadszaal is leeg, de microfoons zwijgen en de Edese wolven vervelen zich stierlijk. Geen sappige debatten om de tanden in te zetten. Op zo’n moment is Google je beste vriend. Na uren doelloos klikken stuitten we plots op een pareltje uit het archief: een podcast van wijlen Martin Both, de legendarische politieke watcher van Ede.

Het moet een absolute zegen zijn om te resideren in het idyllische Bennekom. Althans, laten we de geografische realiteit geen geweld aandoen: we noemen het hier natuurlijk gewoon Blankekom. In deze enclave is het leven nog overzichtelijk, geordend en vooral voorspelbaar rechtlijnig. De straten zijn er zo klinisch schoon dat de gemiddelde chirurg er jaloers op zou zijn, en de heggen worden op de millimeter nauwkeurig geknipt volgens het vigerende bestemmingsplan. Mocht u er rond middernacht besluiten een frisse neus te halen, dan is het enige acute gevaar dat u loopt dat u struikelt over een rondslingerende korfbal van DVO. Verder heerst er een serene, welhaast verdovende rust.

‘Weet je wat het is? Mijn vrouw en ik worden er gelukkig van om andere mensen te helpen.’ Het klinkt prachtig. Het is de ultieme feelgood-zin voor aan de borreltafel na de wekelijkse repetitieavond. Yuko Boss, of voor intimi Juko de Vries hoorde het onlangs en zijn hart maakte een sprongetje. Hij besloot er een hele column aan te wijden. Een warm bad van altruïsme, naastenliefde en dromen over een mooiere samenleving.

Het begint altijd met een schuchtere klop op de deur van de fractiekamer. Daar staat-ie dan: de fractieassistent. Sjaaltje net iets te strak geknoopt, een notitieblokje in de klamme handjes en de blik op oneindig. Hij is de nederigheid zelve, schenkt koffie alsof het heilig water is en knikt zo enthousiast naar de fractievoorzitter dat je bang bent voor een whiplash. Hij is er om te ‘leren’.

Besturen is een eenzaam vak. Terwijl de politieke machine in de raadszaal op volle toeren draait en raadsleden zich verliezen in de waan van de dag, rust de echte verantwoordelijkheid op de schouders van één man. Onze burgervader, Rene Verhulst. Men vergeet wel eens dat achter de formele ambtsketen ook gewoon een mens schuilt. Een man met een scherpe geest, een diep observatievermogen en, bovenal, oprechte creatieve aspiraties.

De cijfers liegen niet: het aantal unieke bezoekers op dit platform blijft stijgen. Wat begon als een luis in de pels, is inmiddels een vaste factor in Ede. Om die positie te verstevigen en de gevestigde orde nog efficiënter te fileren, hebben we de achterkant van de website professioneel ingericht. Vanaf vandaag is het digitale archief volledig gestructureerd.

Als je in Ede woont en je bent van Turkse komaf, dan is dat een beetje als een undercoveroperatie die constant dreigt te mislukken. Mijn hele bestaan hier is gebouwd op het fundament van de volstrekte onbeduidendheid. In Arnhem was ik nog "de kleinzoon van de man van de Enka", een titel die gepaard ging met sociale verplichtingen en ongevraagde updates over de suikerspiegel van tantes die ik in geen tien jaar had gezien.

Ede - De laatste raadsvergadering voor het zomereces was een lange zit. Een hele lange zit. Een pretje? Absoluut niet. Maar eerlijk is eerlijk: als achtergrondgeluid was het prima te doen. Zeker als je de televisie op Xon had staan, de lichten dimde en deed alsof het een hele droge podcast was. Voor wie de marathonvergadering heeft gemist, brengt Edese Wolven de absolute ‘hoogtepunten’ van een mat avondje op de Bergstraat.

Soms speelt de grootste strijd van het leven zich volledig af in je eigen hoofd. Een strijd zonder duidelijke spelregels, waarvan de buitenwereld niets merkt.

Klik hier om een tekst te typen.

Het moest een keer gebeuren in ons eigen Edese sprookjesbos. De politieke machine draait op volle toeren, maar ze produceert louter lucht. De raderen draaien, de livestreams staan aan, maar voor de burger blijft het resultaat een volmaakte, ijzige nul. Er is geen sprake van een raad die weigert te stemmen. Nee, de stemmen staken hier nooit. In plaats daarvan stuiten we op iets dat vele malen destructiever is: de dictatuur van de meerderheid.

Wie Gerrit Flier voor het eerst over de gangen van het Edese raadhuis ziet schuifelen, denkt direct: die man is verdwaald. Met zijn onberispelijke uitstraling en bedachtzame blik heeft hij de onmiskenbare esthetiek van een degelijke boekhouder die net de jaarrekening van de plaatselijke bibliotheek heeft goedgekeurd. Maar schijn bedriegt. Gerrit is namelijk fiscaal jurist. Dat klinkt niet alleen veel duurder, het geeft de hele vertoning ook direct het nodige cachet. Waar een boekhouder telt wat er is, berekent een fiscaal jurist hoe je de mazen in de wet zo oprekt dat iedereen er welvarend bij zit.

Het Edese gemeentebestuur is "onaangenaam verrast". Mobiliteitshoogleraren klimmen in de pen en de linkse groenlobby spreekt schandvlekken uit over een paar vierkante meter asfalt. Wat is het misdrijf? Basisschool De Ontdekking en kinderopvang Bzzzonder op Enka hebben een stukje schoolplein ingericht als parkeerplaats. In de ivoren toren van het gemeentehuis wordt dit gezien als hoogverraad aan de 'groene normeringen'. In de harde realiteit van alledag is het simpelweg pure noodzaak voor het behoud van onderwijspersoneel.

De laatste meters voor het zomerreces. Normaal gesproken staat de Edese politiek in deze fase stijf van de spanning. Urenlange debatten horen er dan bij. Het zijn nachtelijke marathons waarin raadsleden met wallen onder de ogen vechten voor elke centimeter politiek gewin. De hitte van de raadszaal wedijvert dan met de buitentemperatuur.

Het is zover. De kogel is door de kerk, de vlaggen kunnen van de gevels en de oranje leeuw ligt jankend in zijn mand. Vandaag zijn we officieel veranderd van trotse titelpretendenten in een bende sneue verliezers. Uitgeschakeld door Marokko. De Oranjegekte is voorbij, alsof iemand plotseling het licht heeft aangedaan tijdens een veel te wild schuurfeest.

Ik hoef deze zomer niet te boeken bij een touroperator. Waarom zou ik? Ik woon in de gemeente Ede, en dat is tegenwoordig een wereldreis in een notendop. Als ik vanuit het centrum een kwartiertje de verkeerde kant op fiets, kom ik op plekken waar de taal, de zeden en de gezichtsuitdrukkingen zo vreemd zijn dat ik onwillekeurig begin te zoeken naar een wisselkantoor.

We moeten het even hebben over Mariëlle van Enckevort. Want laten we eerlijk zijn, mannen: we weten in Ede-Zuid simpelweg niet wat we met haar aan moeten.

Heb jij je buik ook zo vol van de alsmaar stijgende prijzen? Wordt de wekelijkse supermarktbon inmiddels groter dan je huurtoeslag en vliegen de lokale lasten je om de oren? Het gloednieuwe College van B en W schiet blijkbaar te hulp met de belangrijkste maaltijd van de dag. Woensdag 8 juli opent dit kersverse bestuur namelijk de deuren voor een openbaar ontbijt in Buurtcentrum de Wulp aan de Wulplaan 9-2 in de Edese Vogelbuurt. Wij van de Edese Wolven zeggen: als alles door hun toedoen onbetaalbaar wordt, smaakt een gratis croissantje op kosten van de gemeente toch net even lekkerder.

Het was voor ons ook echt uitzitten, maar als de zelfbenoemde hoeders van de Edese democratie hebben we een plicht te vervullen. Waarom? Omdat we simpelweg moeten concluderen dat wij inmiddels de enigen zijn die nog echte, ongezouten verslagen maken. Ede Dorp waar zijn jullie? Dus ja, we hadden eigenlijk geen reet zin, maar deze perspectiefnota wilden we absoluut niet missen om te zien wat de partijen nu weer uit de hoge hoed zouden toveren.