Daar zit ik dan. Achter een glimmend schermpje, te staren naar een cursor die knippert als een laatste waarschuwingslampje op een zinkend schip. Dit is mijn eerste bericht op deze site. Waarom ik het doe? Geen idee. Waarschijnlijk verdwijnen deze woorden direct in de grote digitale leegte, ergens tussen een TikTok-filmpje van een dansende puber en een advertentie voor havermelk. Het voelt als schreeuwen tegen een orkaan, maar stilblijven is ook geen optie meer.
Nederland is de weg kwijt. Nee, ik heb het niet over de bewegwijzering bij de honderden onnodige wegwerkzaamheden. Ik heb het over de ziel van dit land. Ik kijk om me heen en ik herken het niet meer. Het voelt alsof we met z'n allen collectief besloten hebben om een blinddoek voor te doen en dan verbaasd te zijn dat we tegen de muur lopen.
En dan die verkiezingsuitslagen. D66 heeft gewonnen. Ik herhaal: D66. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ken letterlijk niemand die op ze gestemd heeft. Waar zitten die mensen dan?
Ik zal het u vertellen: ze zitten in hun spierwitte Vinex-wijken of hun monumentale pandjes aan de gracht. Mensen met 'impact-volle' banen bij semi-overheidsinstellingen die nog nooit een echte dag gewerkt hebben, maar wel precies weten hoe u en ik ons leven moeten inrichten. Zij zien de overlast niet. Zij voelen de druk op de woningmarkt niet. Voor hen is 'diversiteit' iets wat je op een borrel bespreekt met een glas biologische witte wijn in de hand, terwijl de rest van Nederland de wijken ziet veranderen in plekken waar je je eigen taal niet eens meer hoort.
Het is puur zand in de ogen
We laten het gebeuren. We knikken braaf terwijl de energierekening door het dak gaat en onze tradities bij het grofvuil worden gezet onder het mom van 'vooruitgang'. De gemiddelde Nederlander kan nauwelijks meer rondkomen, maar in Den Haag maken ze zich druk over de genderneutrale toiletten in het provinciehuis.
Ik heb het gevoel dat de toekomst van dit land al lang en breed verkocht is aan Brussel en de idealen van de haverelite. Is het zinloos om hier tegenin te gaan? Misschien wel. Maar verzet begint met tegenwicht. Ook al is het maar een mening op een website en ben ik maar een eenling die tikt tegen de bierkaai.
We moeten ophouden met dat eeuwige polderen en 'begrip tonen' voor mensen die geen enkel begrip hebben voor de gewone man. Als we nu niet beginnen met tegengas geven, dan is er straks niets meer over om voor te vechten.
Dus, bij deze: mijn eerste steen in de vijver. Kijken of het rimpels geeft, of dat het water in deze polder inmiddels zo dood is als de dromen van de hardwerkende Nederlander.
De Anonieme Realist