Wie de moed — en laten we eerlijk zijn, een flinke dosis uithoudingsvermogen — heeft om een Edese raadsvergadering te volgen, stuit steevast op hetzelfde fenomeen. Je kunt de livestream live kijken of braaf achteraf terugkijken, maar één ding is zeker: zodra de microfoons opengaan, claimt Bart Omlo het podium. De fractievoorzitter van de VVD is een politieke vis in het water, al begint die vijver in Ede wel steeds kleiner te worden.
De VVD in Ede is inmiddels een bescheiden fractie, maar aan de ijver ligt het niet. Ze strooien met moties en amendementen alsof het pepernoten zijn. Toch kleeft er een bepaald aura aan de club. Het is de partij van de goedgeklede bobo’s, de mannen en vrouwen die de weg naar de businessclub blindelings weten te vinden. Hier praten ondernemers met glimmende horloges over rendement, terwijl hun dure auto’s op de parkeerplaats glanzen in de zon. Het zijn de mensen met de goede functies, de directeuren die gewend zijn dat de wereld naar hen luistert, wonend in de villawijken waar de hagen strak geknipt zijn en de zorgen over de energierekening een abstract concept lijken.
In die wereld is Bart de onbetwiste dirigent. Hij is welbespraakt, razendsnel en gezegend met een verbale motor die nooit afslaat. Het is een publiek geheim: stop een kwartje in zijn rug en hij praat op afroep over elk onderwerp dat toevallig op de agenda staat. Hij pleegt de zoveelste interruptie, reageert scherp op de oppositie en maakt van een technisch debat moeiteloos een politieke praatshow.
Maar daar wringt de schoen. Want spreekt dit de 'gewone man' nog wel aan? Terwijl de VVD-top droomt van lagere lasten en ondernemersvrijheid — thema's die op papier fantastisch klinken — vertaalt de liberale ideologie zich in de praktijk vaak naar een kille vorm van zelfredzaamheid. "Zoek het zelf maar uit," lijkt de ondertoon. Voor de inwoner die de eindjes aan elkaar moet knopen, voelt de wereld van businessclubs en dure auto’s mijlenver weg. De binding met de straat lijkt te zijn ingeruild voor de binding met de boardroom.
Bart is druk, dat staat vast. Hij vecht voor zijn punten met de energie van een jonge hond, maar de vraag blijft of de kiezer zichzelf nog herkent in dit theater. In de politiek is de gulden middenweg vaak de beste route, maar die is in de Edese raadszaal soms ver te zoeken tussen de felle interrupties door. De VVD mag dan ijverig zijn, zolang het blijft voelen als een onderonsje voor de happy few, blijft de gewone burger buiten de koers van de blauwe brigade.
Mehmet