In het idyllische Otterlo, waar de stilte slechts wordt onderbroken door het ritselen van bladeren en het verre geluid van een verdwaalde mountainbiker, resideert Gabriëlle Hazeleger in alle rust met haar vrouw. Terwijl zij daar geniet van de serene Veluwse ochtenden, ontwaakt in haar een politiek vuur dat zich met name richt op één ding: het heilige belang van haar eigen dorp, verpakt in het glimmende jasje van de partij GemeenteBelangen Ede.
Voor Gabriëlle is de partij namelijk minder een verzameling principes en meer een ronkende terreinwagen die haar soepeltjes naar het pluche van de wethouderszetel moet rijden. Ze surft daarbij behendig op de populariteitsgolven van bekende namen op de kieslijst, want waarom zou je zelf moeizaam aan de weg timmeren als je ook gewoon de electorale zwaargewichten als menselijk schild kunt gebruiken om de top te bereiken.
De ironie bereikt echter een hoogtepunt wanneer het onderwerp geluidsoverlast rond het Openluchttheater Ede op de agenda staat. Terwijl Gabriëlle de klachten van getergde omwonenden wegzet als kleinburgerlijk gezeur en vindt dat men niet zo moet piepen over een beetje herrie, zorgt ze er nauwlettend voor dat geen enkele decibel haar eigen vredige stulpje in het bosrijke Otterlo bereikt. Het is een meesterlijke vorm van lokale hypocrisie: de rest van de gemeente mag gerust in de herrie zitten voor de gezelligheid en de cultuur, zolang Gabriëlle zelf in haar privé-paradijs maar ongestoord kan luisteren naar de stilte van de natuur en het zachte geluid van haar eigen politieke ambitie.
Wanneer er kritische vragen worden gesteld over haar gebrek aan vaste principes, schakelt Gabriëlle Hazeleger direct over naar haar favoriete rol: die van de onverzettelijke dorpsvrouw die enkel strijdt voor de belangen van Otterlo, ook al lijkt dat belang verdacht veel op haar persoonlijke promotie. Ze balanceert op het koord van de lokale democratie met een zelfvertrouwen dat alleen iemand kan hebben die weet dat de kieslijst voldoende stemmenkanonnen bevat om haar tekortkomingen te maskeren. Terwijl de oppositie zich vastbijt in dossiers, bereidt Gabriëlle zich alweer voor op de volgende receptie, waar ze met haar harde stem en afwerende houding naar tegenstanders duidelijk maakt dat de weg naar het wethouderschap geplaveid is met feestjes en selectieve doofheid. Voor haar is het politieke toneel geen plek voor visie, maar een voertuig voor succes, waarbij de kiezers in de rest van Ede vooral als achtergrondkoor mogen dienen voor haar eigen solovoorstelling vanuit het stille, maar o zo bevoorrechte Otterlo.