"Drie weken later. Maandagmiddag, half drie. De cursor knippert nog steeds op exact dezelfde plek in het document dat nu 'Concept Samenhangende Mobiliteitsagenda - v3 definitief.docx' heet. Ik heb in de tussentijd welgeteld drie alinea’s verplaatst en één synoniem gezocht voor het woord 'doorstroming'. Het is een kunstvorm geworden: de tijd doden terwijl je op de factuur doet alsof je een visie baart. De stroperigheid van de organisatie is mijn beste bondgenoot; in dit tempo valt het niemand op dat ik als externe al dagenlang mentaal op afstand sta.
Ik staar uit het raam naar de parkeerplaats. De rit vanochtend, waarbij ik de vaste ochtendspits op de snelweg dit keer via de lokale wegen probeerde te omzeilen, voelt alweer als een vage herinnering. Weggespoeld door drie koppen automatenkoffie en een zinloze brainstormsessie over de modal-shift. Het is een vreemd soort verlamming. Waarom zou ik me druk maken? Mijn uurtarief loopt door, ongeacht of deze agenda morgen af is of pas over drie jaar."
Soms denk ik terug aan de tijd dat ik journalistiek studeerde. Ik wilde de waarheid schrijven, de onderste steen boven krijgen. Nu gebruik ik diezelfde vaardigheid om de waarheid zo diep mogelijk te begraven in ambtelijk jargon. Mijn oude passie is een relict geworden, een vaardigheid die ik alleen nog gebruik om deze cynische kronieken voor mezelf te tikken tussen twee zinloze vergaderingen door. Welkom in de gouden kooi van de interim-opdracht, waar de tijd niet tikt maar stroopt.
Vandaag, tijdens een zogenaamde heisessie in een glazen aquarium van een vergaderzaal, knikte ik weer instemmend bij termen als eigenaarschap en wendbaarheid. Iedereen kan ons zien zitten, de transparantie spat van de muren, maar de echte besluiten worden elders genomen. Ik neem geen regie, ik neem een pauze. De gedachte aan de commerciële sector, waar je daadwerkelijk resultaat moet leveren, beangstigt me minder dan de gedachte dat iemand hier ooit ontdekt hoe weinig ik eigenlijk toevoeg. De touwtjes van de poppenkast zitten los, maar ik hou ze zelf slap. Het is comfortabel zo.
Mijn telefoon trilt. Een appje van thuis. Ik zucht en wis het ongelezen. Ik pak mijn tas, check mijn urenregistratie en loop naar buiten. Morgen weer een dag van veilig, betaald gevangenschap. Zolang de politiek niet durft te kiezen, heb ik nog zeeën van tijd.
De Edese Realist