Wie eergisteren de publieke tribune van de raadsvergadering opzocht voor een gezellig avondje polderen over de algemene plaatselijke verordening (APV), kwam bedrogen uit. Wat een matte avond over het lokale regeltjesboek had moeten zijn, ontaardde in een ideologische loopgravenoorlog waarbij de democratische vernislaag op sommige plekken flink begon te bladderen.
Rapunzel op oorlogspad
Het middelpunt van de storm? Tita van der Pot. De vrouw die qua uiterlijk het midden houdt tussen een Rapunzel-lookalike en een hippe gilf, ontpopte zich gisteren tot de onbetwiste leidster van het lokale politbureau. Als boegbeeld van PRO (de kersverse fusie tussen Groenlinks/Pvda) liet ze haar radicale kant niet alleen zien, ze ramde hem met een fluwelen hamer de zaal in.
Tita’s missie: duurzaamheidsterreur verheffen tot wet. Volgens de PRO-kopvrouw is het simpel: alles wat leuk is of de economie draaiende houdt, moet uit het straatbeeld. Ze pleitte met droge ogen voor een verbod op reclames voor vliegvakanties, stroomcontracten, cruisereizen en auto’s met een verbrandingsmotor. Het publiek hield de adem in: zou de biefstuk als volgende op de zwarte lijst belanden? Jazeker, de stalinistische Tita was niet compleet zonder een sneer naar de vleesreclame.
De gedachtepolitie van Burgerbelangen
Het was Ruben van Druiten (Burgerbelangen) die de vinger op de zere plek legde. Met een mengeling van ongeloof en oprechte rillingen trok hij ten strijde tegen deze gedachtepolitie. Hij was scherp en raak: "Wat gebeurt er als we onze politieke ideologie laten bepalen welke uitingen we verbieden?"
Van Druiten hield de raad een spiegel voor die pijnlijk helder was. Hij stelde dat het land te klein zou zijn als een rechtse partij zou voorstellen om reclames die de multiculturele samenleving uitbeelden te verbieden. De hypocrisie hing als een dikke mist in de zaal: censuur is blijkbaar alleen oké als het de kleur van PRO-groen heeft.
Een lesje van de SGP
Terwijl Tita haar totalitaire visioen schetste, was daar Gerrit Heij (SGP) om haar met beide benen op de grond te zetten. Heij merkte fijntjes op dat de landelijke kamerleden van PRO statistisch gezien het vaakst in het vliegtuig stappen. Tita’s reactie? Een verbaasd: "Dat is nieuwe informatie." Blijkbaar is de interne memo over de vliegschaamte van de eigen achterban ergens in de postkamer van het politbureau blijven liggen.
De zonnekoning wankelt
En wat deed de rest? Gabrielle Hazeleger van Gemeentebelangen, onze eigen lokale zonnekoning, vond als lokale partij dat dit soort zaken landelijk geregeld moesten worden omdat het lokaal geen effect zou hebben. Een merkwaardig standpunt: was ze nu tegen de inhoud van het verbod, of vond ze zichzelf simpelweg niet machtig genoeg om de wereldbol in haar eentje te redden? De raad bleef in verwarring achter.
De conclusie: welkom in de politieke poppenkast
Wat we gisteren zagen was geen raadsvergadering, maar een slecht toneelstuk waarin de APV werd misbruikt als ideologisch dwangbuis. Terwijl Tita van der Pot en haar kameraden van PRO dromen van een straatbeeld waarin elke vorm van consumptieplezier is weggezuiverd, blijft de realiteit pijnlijk buiten schot. De hypocrisie droop van de muren: de vliegende elite van PRO mag landelijk de wereld rond, terwijl de burger lokaal geen vakantiefolder meer mag inzien.
Als we toelaten dat een politieke ideologie bepaalt welke reclames 'veilig' zijn voor de burger, is het einde zoek. Vandaag is het de benzineauto, morgen het biefstukje, en overmorgen wellicht de verkeerde politieke mening.
De raadszaal rook gisteren niet naar duurzaamheid, maar naar de verschroeide aarde van de democratie. Gelukkig werd het amendement (wijziging op het besluit de APV) van het verbod op reclame van fossiele brandstoffen niet aangenomen, alleen PRO en de Partij voor de Dieren stemde voor. Het is duidelijk waar de radicalen zitten.