Ik geef het ruiterlijk toe: ik ben paranoia geworden. Je kunt het een beroepsdeformatie noemen, maar in een wereld waar een afwijkende mening je maatschappelijk en financieel kan uitschakelen, is paranoia geen stoornis, maar een noodzakelijk overlevingsmechanisme. Lange tijd voelde het alsof de kop boven het maaiveld steken onherroepelijk zou leiden tot een professionele wurggreep.
Ik stond op een kruispunt. De druk was zo groot dat ik serieus heb overwogen om te stoppen, simpelweg om mijn gemoedsrust terug te krijgen. De voortdurende dreiging dat mijn overtuiging mijn professionele toekomst zou verstikken, werd bijna onhoudbaar. Maar ik realiseerde me ook de consequentie: als ik stop, stopt alles. Ik ben de bindende factor; als de spil wordt verwijderd, dondert de rest van de constructie in elkaar.
Om die verantwoordelijkheid te kunnen dragen, heb ik die kwetsbaarheid niet geaccepteerd, maar omgebogen. Ik ben zelf het initiatief gaan nemen om een roccade uit te voeren; een strategische manoeuvre waarmee ik de ketenen van de dagelijkse loonafhankelijkheid heb afgeworpen. Ik heb de deuren geopend naar private partners die begrijpen dat echte onafhankelijkheid een fundament vereist dat niet wankelt.
Ik heb partijen gevonden die bereid zijn de infrastructuur te faciliteren, puur omdat zij geloven in het principe van de ongezouten waarheid, zonder dat zij zelf een politieke agenda voeren of zich met de koers kunnen bemoeien. Zij zorgen voor de rugdekking, zodat ik de inhoud kan bewaken. Die wetenschap — dat mijn positie niet langer afhankelijk is van de grillen van de arbeidsmarkt — heeft de paranoia getemd tot een scherpe focus.
Die focus is harder nodig dan ooit. Want de ziekte van de politieke correctheid vreet om zich heen en heeft zelfs de fundamenten van 'rechts' aangetast.
Kijk naar de zogenaamde conservatieven in onze raad en daarbuiten. Ze dragen de juiste labels, maar hun brein is volledig gekoloniseerd door politiek correcte dogma’s. Zij zitten nog vast in de angst voor reputatieschade en carrièreverlies. Ze noemen zich behoudend, maar ze durven de 'fatsoenlijke' kaders van links nooit echt te doorbreken uit angst voor hun eigen hachje. Waar zij nog dagelijks hun woorden moeten wegen om hun professionele toekomst te redden, heb ik die zorgen definitief achter me gelaten.
De Edese Wolven passen zich niet aan. De kwetsbare afhankelijkheid heeft plaatsgemaakt voor een soevereine positie. Wij gaan door, omdat de spil nu onwrikbaar staat.
Mark
Edese Wolven