Voor een figuur als Cynthia Lukassen, dat politiek correcte gansje van Ede Stad, kun je nog wel wat sympathie opbrengen. Ze fladdert naïef door de wijk met haar minibiebs. Ze gelooft oprecht dat een weggeefkast vol streekromans elke wereldbrand kan blussen. Het is aandoenlijk in al zijn wereldvreemdheid. We veren een beetje mee, we luisteren wat naar elkaar en de wereld is weer gered.
Maar bij Juko de Vries, of Yuko voor intimi, houdt de sympathie op. Hij is de typische babyboomer die de waarheid in pacht heeft en die met een zalvende superioriteit over de stad uitstort. Hij is geen naïef gansje maar de bewuste architect van de moraal. Achter zijn snor, die enkel nog dient als symbool voor zijn vermeende autoriteit, meet hij iedereen een ideologisch uniform aan. Het is de snor van de zelfbenoemde zedenmeester die precies weet welk moreel medicijn de stad nodig heeft en niet rust voordat iedereen braaf in de rij staat.
In zijn laatste columns gaat hij over de grens. Hij begint over "het bloed dat door onze aderen stroomt" en de heilige plicht van het volkslied. Dat is de taal van de uitsluiting verpakt in het fijnste linnen van een Hugo Boss-maatpak. De naam Yuko Boss is geen toeval. Waar dat merk ooit de uniformen voor een duistere orde ontwierp, daar ontwerpt deze babyboomer het morele keurslijf van Ede.
Hij is de Super-Oene. De oorspronkelijke Oene, de verklikker die de beruchte schrijver en moordenaar Richard Klinkhamer verraadde, was nog een sneue burger die uit angst handelde. Juko pakt het groter aan. Hij verlinkt iedereen die niet ‘zuiver’ genoeg in de leer is direct bij de publieke opinie. Klinkhamer beschreef in zijn macabere boek Woensdag Gehaktdag de bloederige scenario's waarin hij zijn eigen vrouw door de gehaktmolen haalde. Deze Yuko doet in feite hetzelfde, maar dan beschaafder. Hij legt niet zijn vrouw, maar de afwijkende burger in de morele gehaktmolen. En hij gebruikt geen vleesmolen, hij gebruikt zijn pen.
Wie niet meebuigt met zijn woorden over verbinding, stroomt simpelweg niet mee in die aderen waar hij het over heeft. Hij verheft zich boven de massa en bepaalt wie er nog bij hoort. Terwijl hij zijn snor van vermeende autoriteit voor de spiegel bijpunt ziet hij de ultieme handhaver. Hij ziet een stad die hij persoonlijk in een politiek correct pak heeft gehesen. Wie nog een eigen en rauwe mening heeft wordt door deze babyboomer vakkundig als een ‘Oene’ weggezet en de morele gehaktmolen in gedraaid. In de krant van vandaag staat het weer zwart-op-wit. De harmonie is hersteld mits je precies de maat draagt die Juko voor je heeft uitgekozen.