Daar zit ik dan, op mijn kantoor met een uitzicht dat net zo inspiratieloos is als de jaarcijfers die ik moet inkloppen. Mijn baan is een aaneenschakeling van politiek correcte e-mails, zinloze vergaderingen over 'inclusieve werkvloeren' en koffiepraatjes over de ideale werk-privébalans. Ondertussen trilt mijn telefoon. De vrouw. Of ik op de terugweg even langs de biologische supermarkt wil voor wat 'eerlijke' producten, want de buren komen eten en we willen natuurlijk wel laten zien hoe deugdzaam we zijn. Het gezeik thuis is een perfecte microkosmos van Ede: zolang je de schijn ophoudt dat je een braaf, wit schaap bent in de kudde, is er niets aan de hand. Maar wee je gebeente als je toegeeft dat je die havermelk niet te hachelen vindt of dat je die 'eerlijke' producten vooral duur en onnodig vindt.
Maar onder die laag van Edese braafheid borrelt het. Ede is kampioen in het verkopen van gebakken lucht onder de vlag van morele verhevenheid. Neem de lokale politiek, een broeinest van hypocrisie waar de ene hand de Bijbel vasthoudt en de andere hand de subsidiekraan voor links-progressieve hobby's wijd openzet.
Kijk naar de SGP, die hier nog steeds de scepter zwaait over onze zondagsrust. Ze prediken vroomheid en traditie, maar ondertussen knijpen ze een oogje toe bij de oprukkende invloeden die onze westerse vrijheden stap voor stap beknotten. Het is de ironie van het 'progressieve' Ede: we moeten tolerant zijn voor alles wat intolerant is, zolang het maar niet de zondagsrust van de achterban verstoort. In de raadszaal hebben ze de mond vol van 'verbinding', maar zodra je kritische vragen stelt over de islamisering van bepaalde wijken of de toenemende overlast in het Huygenspark, kruipen ze in hun schulp. Dan ben je ineens een 'splijtzwam' in de samenleving.
De politieke elite in Ede leeft in een bubbel van bakfietsen en herstructureringsplannen. Ze praten over 'diversiteit' terwijl ze zelf in hun veilige, witte en-claves wonen, ver weg van de wijken waar de straatcultuur de dienst uitmaakt. Ze noemen zichzelf 'rechtsprogressief' of 'sociaal betrokken', maar in feite zijn ze gewoon bang. Bang voor de confrontatie, bang voor de waarheid en vooral bang om hun eigen morele verhevenheid te verliezen bij de gegoede burgerij.
En die 'witte schapen'? Die trekken hun bakfietsen nog wat strakker aan en fietsen met een boog om de problemen heen. Ze deugen op Twitter, maar ze zwijgen bij de koffieautomaat. Ze stemmen voor meer opvang, zolang het maar niet in hun eigen straat is. Het is een schimmenspel waar de gewone ondernemer de dupe van is. Als ik mijn mond opendoe over de grimmiger wordende sfeer op straat of de beknotting van onze vrijheden door religieuze dogma’s (of die nu uit de kerk of de moskee komen), raak ik morgen mijn opdrachten kwijt. In Ede word je niet gecanceld op basis van je daden, maar op basis van je durf om de waarheid te benoemen.
Terwijl de raadsleden debatteren over klimaatdoelen en regenboogvlaggen, wordt de gewone Edenaar geconfronteerd met een straatbeeld dat hij niet meer herkent. Overlast wordt weggezet als 'incidenten' en de beknotting van onze vrijheden wordt verkocht als 'respect voor cultuur'. Het is tijd voor een tegenwicht dat de vinger op de zere plek legt, ook als die plek bedekt is door een politiek correcte deken of een SGP-bijbel.
Ik moet nu gaan. De biologische supermarkt roept, en de vrouw thuis wacht op haar portie morele bevestiging. Maar morgen, op dat saaie kantoor, schrijf ik weer verder. Omdat iemand het moet doen. Omdat de waarheid niet altijd in een bakfiets past.
De Anonieme Realist