Ik sta stil bij de Bloedsteen op Landgoed Kernhem, daar waar de statige lanen samenkomen in een bijna mystieke stilte. Volgens de Edese legende zou er bloed uit de steen komen als je er met een naald in prikt bij volle maan. Een griezelig verhaal, maar terwijl ik daar sta in de koude boslucht, voelt de steen vooral als een symbool voor alles wat we vastzetten en verzwijgen. We prikken soms in elkaars zwaktes, hopend op een reactie, op een teken van leven.
De laatste tijd voelde onze relatie ook als versteend. Mijn kinderwens is een levend, kloppend verlangen, maar bij hem stuitte ik op een muur van digitale afleiding. De man die in onze beginfase nog elke emotie van mijn gezicht kon aflezen, was langzaam vergroeid met zijn mobieltje. Zijn chronische vergeetachtigheid over onze afspraken en dromen was de naald die mij elke dag een beetje prikte.
Gisteravond, na de zoveelste avond waarop we zwijgend naast elkaar op de bank zaten, legde ik mijn hand op zijn telefoon en dwong hem me aan te kijken. De confrontatie was rauw. Ik vertelde hem over mijn angst dat we, net als de legende van Kernhem, een mythe aan het worden waren: van buiten nog een stel, maar van binnen koud en levenloos.
Maar er gebeurde iets. In plaats van in de verdediging te schieten, bleef het stil. Hij legde het scherm naar beneden en pakte mijn hand vast. "Ik ben het kwijtgeraakt, Daan," gaf hij toe. "De focus op wat echt telt."
Vandaag wandel ik langs het pannenkoekenhuis en dieper het bos in, en voor het eerst sinds lange tijd voelt de wandeling niet als een vlucht. Ik kijk uit naar de lente, naar de schaapskudde met de nieuwe lammetjes en de vliegers die straks weer boven de velden dansen. De winterse kaalheid van Kernhem herinnert me eraan dat alles wat leeft rust nodig heeft om te groeien.
Het kleine gebaar van vanochtend—hij had de oplader in de la gelegd en vroeg of we dit weekend samen naar de heide gaan—voelt als het eerste barstje in de steen. Misschien vloeit er geen bloed uit de steen, maar komt er bij ons eindelijk weer wat warmte doorheen.