Daar zit ik dan weer, op mijn kantoor waar de grootste crisis van de dag een vastgelopen nietmachine is. Mijn manager – een man die waarschijnlijk zelfs zijn dromen in een 'duurzaamheidsmatrix' giet – kwam net langs om te vragen of ik al heb nagedacht over onze "maatschappelijke footprint". Ik knikte maar wat, terwijl ik dacht aan de footprint van de vrouw thuis, die gisteren besloot dat onze voortuin een 'biodiversiteitsparadijs' moet worden. Dat betekent in de praktijk dat ik drie zaterdagen lang onkruid sta te verplaatsen terwijl de buren kijken alsof ik een landschapsarchitect ben. Het gezeik thuis is weergaloos, maar het valt in het niet bij de hypocrisie die ik wekelijks uit het Edese raadhuis zie sijpelen.
Het is namelijk een fascinerend fenomeen: de Edese Selectieve Verontwaardiging.
Als je als rechtse burger of ondernemer begint over de gevolgen van het landelijke asielbeleid voor onze wijken, of over de beknotting van onze vrijheden door Haagse regeltjes, dan krijg je steevast hetzelfde liedje te horen van de links-progressieve kerk: "Ho even! Dat is landelijk beleid. Daar gaan wij hier in Ede niet over. Laten we het wel zakelijk en lokaal houden, hè?" De morele brandmuur wordt direct opgetrokken. Den Haag is ineens een ver land, ergens voorbij Veenendaal, waar we in de raadszaal vooral geen tijd aan moeten verspillen.
Maar wacht eens even. Zodra de wind uit een andere hoek waait, krimpt diezelfde wereldbol ineens razendsnel ineen.
Neem de situatie in Gaza. Begrijp me niet verkeerd, het is een drama, maar wat heeft de gemiddelde Edenaar die zijn OZB-rekening ziet stijgen eraan dat de raadszaal wordt omgetoverd tot een actiecentrum? Ineens is een conflict op duizenden kilometers afstand wél 'lokaal relevant'. Ineens mag de raadszaal – die normaal gesproken heiliger is dan de zondagsrust van de SGP – wél gebruikt worden voor demonstraties en politieke statements. Blijkbaar stopt de "wij gaan niet over landelijke of internationale politiek"-regel precies bij de grens van de eigen morele hobby's.
En wat dacht je van de laagvliegroutes van Lelystad Airport? Den Haag beslist, maar Ede trilt op zijn grondvesten. We hebben er zelfs een 'wethouder Luchtvaart' tegenaan gegooid! Ineens is een besluit uit de ministerraad wél een reden om de barricaden op te gaan en lokale belastingcenten tegenaan te smijten.
Het is die stuitende dubbele moraal die me de keel uithangt. Als het gaat over vlieguigen boven de hei of actievoeren voor verre landen, dan is de wereld klein en de betrokkenheid groot. Maar als de burger vraagt om kritisch tegenwicht tegen landelijke migratiecijfers of de verstikkende invloed van de islam op onze vrijheden, dan is de raadzaal ineens een 'apolitiek orgaan' dat zich alleen met lantaarnpalen en fietspaden bezighoudt.
De 'witte schapen' van de linkse opiniesites noemen dit 'betrokkenheid'. Ik noem het pure hypocrisie. Het is het recht om alleen die landelijke onderwerpen te bespreken waar je zelf een deugpunten-sticker voor krijgt op je bakfiets. De rest wordt vakkundig weggezet als 'niet relevant voor de gemeente'.
Ik ga maar weer aan het werk. Die nietmachine doet het weer, nu ik nog. En daarna naar huis om in de tuin te wroeten voor de 'biodiversiteit'. Want in Ede moet je blijkbaar heel druk zijn met alles wat ver weg is, zolang je maar zwijgt over wat er recht voor je neus gebeurt.
De Anonieme Realist