Daar zit ik dan, op mijn kantoor, starend naar een kopje automatenkoffie dat de kleur heeft van een gemiddelde Edese vinexwijk. Mijn manager kwam net langs met een "inspirerende link" naar een artikel over mindful vergaderen. Ik klikte het weg en opende de lokale nieuwssites. Mijn fout. Binnen vijf minuten voelde ik mijn bloeddruk stijgen naar een niveau waar zelfs de SGP-fractie nerveus van zou worden.
Het is namelijk een kunst op zich: de manier waarop de lokale media in Ede de dubbele moraal van het pluche faciliteert.
Heb je het gemerkt? Als een rechtse partij een kritische noot kraakt over de kosten van de opvang of de islamisering van de wijken, dan lees je in de krant koppen als: "Onrust in de raad door polariserende uitspraken." De journalist kruipt direct in de rol van zedenmeester. Er wordt niet gekeken naar de feiten, maar naar de 'toon'. De 'gegoede witte schapen' op de redacties vinden het namelijk doodeng als iemand de vinger op de zere plek legt. Dat past niet in het plaatje van het 'verdraagzame Ede' dat ze zo zorgvuldig in stand houden.
Maar sla de pagina om (of scroll verder) naar de verslaglegging over de acties voor Gaza of de strijd tegen Lelystad Airport. Ineens verandert de journalistiek in pure activisme. De koppen zijn ronkend, de foto’s zijn heroïsch en kritische vragen over de kosten of de lokale relevantie schitteren door afwezigheid. De dubbele moraal van de politiek wordt door de media niet gefileerd, maar gekoesterd. Het is een echoput waarin de progressieve elite haar eigen gelijk bevestigd ziet, terwijl de gewone man met een andere mening vakkundig wordt genegeerd of weggezet als 'onverstandig'.
En dan hebben we de linkse opiniesites. Die fungeren tegenwoordig als de onofficiële inlichtingendienst van de deugbrigade. Ze speuren sociale media af op zoek naar elke 'verkeerde' mening om die vervolgens aan de digitale schandpaal te nagelen. Voor een ondernemer in Ede is dit een mijnenveld. Eén scherpe opmerking onder je eigen naam en je staat op de zwarte lijst van de 'verdraagzamen'. Je klanten worden benaderd, je opdrachten verdampen. De media zijn niet meer de waakhond van de democratie, maar de uitsmijter van het linkse clubhuis.
Het resultaat? Een zwijgcultuur die verstikkender is dan de geur van de mest in het buitengebied. De burger leest over "participatie-avonden" die in werkelijkheid gewoon mededelingen-avonden zijn, en de lokale journalist knikt braaf 'ja' zolang er maar genoeg subsidie naar de 'culturele sector' vloeit.
De vrouw appte net. Of ik de lokale krant heb bewaard voor onder de konijnenkooi. Ik glimlachte. Eindelijk een bestemming voor de Edese journalistiek die wél hout snijdt. De konijnen kunnen tenminste ongestraft hun behoefte doen op de hypocrisie van de dag.
Ik ga weer aan het werk. Mijn manager kijkt alsof hij een 'goed gesprek' wil. Ik bereid me voor op een portie bestuurlijk jargon waar zelfs de redactie van de Ede Stad nog een puntje aan kan zuigen.
De Anonieme Realist