Welkom in de Edese oorlog tegen de automobilist. Het is een stille oorlog, gevoerd met een glimlach, bloembakken, onbegrijpelijke parkeerzones en een eindeloze stroom aan 'duurzaamheidsvisies'. De gemeente Ede heeft een droom: een stad waar iedereen op een bakfiets rondrijdt, gehuld in biologisch katoen en met een glimlach van oor tot oor alsof ze net de wereld hebben gered. De realiteit is een nachtmerrie van zoekende automobilisten, onbetaalbare parkeerkosten en een raadhuis dat de burger ziet als een 'gebruiker' die de auto 'verkeerd' gebruikt.
De hypocrisie is stuitend. De VVD roept dat ze voor de ondernemer zijn, maar het zijn hun parkeertarieven die de klanten uit het centrum jagen. Geen wonder dat de koopstromen opdrogen en het centrum langzaam verandert in een verzameling van makelaarskantoren en deug-winkeltjes. De groene partijen prediken de liefde voor de natuur, maar hun verkeersmaatregelen leiden tot nog meer zoekverkeer en files op de randwegen – want iedereen rijdt maar rondjes om de nieuwe ‘autoluwe’ zones heen. Het is een farce. De auto is de nieuwe paria, de ongewenste gast in een stad die zogenaamd 'voor iedereen' is, maar in de praktijk alleen voor de happy few met een laadpaal voor de deur of een leasefiets van de zaak.
Burgerbelangen probeert nog af en toe een lans te breken voor de 'gewone man' die gewoon zijn boodschappen wil doen, zijn oma wil bezoeken of een afspraak heeft in het centrum zonder een halve dag kwijt te zijn aan een parkeermigraine. Maar ze vechten tegen de bierkaai van de bestuurlijke arrogantie. De 'witte schapen' van de gevestigde orde, met wethouder Pieter van der Schans van het CDA voorop, hebben de auto al lang veroordeeld. Het is hun manier om de burger te vertellen hoe hij moet leven: stap op die fiets, of betaal de hoofdprijs.
De raadszaal is de plek waar ze elkaar schouderklopjes geven over hun 'gedurfde keuzes', terwijl de straten van Ede langzaam dichtslibben. Ze praten over 'de transitie van de openbare ruimte', wat in normaal Nederlands betekent: we maken het u zo moeilijk mogelijk om hier te komen, tenzij u met de step komt. En de lokale media? Die schrijven braaf mee met dit narratief, want kritiek op het autovrije ideaal is not done in de Edese journalistiek.
Ik ga maar weer aan het werk. Mijn parkeertijd is bijna om, en de boete is waarschijnlijk duurder dan een week boodschappen. Blijkbaar is dat de "Ede reality": zolang je de planeet 'redt' met je bakfiets, mag de gewone man die zijn geld eerlijk verdient de rekening betalen voor de morele superioriteit van een ander.
De Anonieme Realist