Waarom Gaza ook Ede aangaat? Laat ik beginnen met een bekentenis die sommigen van mijn Turkse broeders misschien zal verbazen: ik ben een fan van Ruben van Druiten. In een wereld van politiek correct gewauwel en gladgestreken praatjes is Ruben een verademing. Hij is grappig en "echt". Hij zegt waar het op staat, hij zegt dingen waar anderen hun vingers niet aan durven branden, en hij is – laten we eerlijk zijn – een beste vent. Ik stem al jaren Burgerbelangen, ik geloof in een sterke lokale identiteit en ik heb een broertje dood aan de opkomst van religieuze politiek die onze seculiere waarden ondermijnt. Mijn kompas? Dat is Atatürk. Moderniteit, scheiding van kerk en staat, en een nuchtere, rechtse blik op de wereld.
Maar zelfs de scherpste wolf slaat de plank weleens mis. En wat betreft de discussie over Gaza in onze Edese gemeenteraad, zit Ruben van Druiten er wat mij betreft finaal naast.
Geen "ver-van-mijn-bed-show"
De standaardreflex op de rechterflank is bekend: "Wat heeft de raad van Ede te maken met een conflict duizenden kilometers verderop? Laten we ons bezighouden met de gaten in de Parkweg of de nieuwbouw in Enka." Dat klinkt logisch, heel pragmatisch zelfs. Maar het is een misvatting.
Ede is geen eiland. De gebeurtenissen in Gaza dreunen door in onze wijken, in onze scholen en bij de koffieautomaat. Als we pretenderen een volksvertegenwoordiging te hebben die luistert naar wat er leeft onder de burgers, kun je niet selectief doof zijn voor een onderwerp dat duizenden Edenaren diep in hun ziel raakt.
De menselijke maat voorbij de ideologie
Ik ben de eerste die waarschuwt voor de invloed van de islamitische politiek. Ik wil geen geïmporteerde dogma’s in onze polder. Maar dat is precies waarom we de discussie over Gaza juist moeten voeren. Door het onderwerp te negeren, laat je het monopolie op morele verontwaardiging over aan de groepen waar Ruben en ik juist zo kritisch op zijn.
Waarom zouden wij, als rechtse, seculiere denkers, wegkijken bij onrecht en menselijk lijden? Atatürk leerde ons dat we onderdeel zijn van de moderne wereld. Die wereld kijkt toe hoe een humanitaire ramp zich voltrekt. Als we in de Edese raad kunnen discussiëren over "Fairtrade gemeentes" of internationale stedenbanden, waarom is een motie over de situatie in Gaza dan ineens "buiten de orde"?
Loyaliteit en kritiek
Ik mag Ruben graag, en ik blijf een van zijn trouwste fans. Hij durft de confrontatie aan, en dat waardeer ik. Maar "echt" zijn betekent ook dat je durft in te zien wanneer je eigen standpunt te rigide is geworden.
Het argument dat Gaza een "lokale discussie" vervuilt, is een zwaktebod. Een sterke gemeente durft zich uit te spreken. Een sterke raad erkent de pijn van haar burgers, ook als die pijn veroorzaakt wordt door iets wat over de grens gebeurt.
Ruben, je bent een wolf, en wolven horen een scherp instinct te hebben voor wat er leeft in de roedel. Op dit dossier is je reukvermogen echter even vertroebeld. Gaza hoort op de agenda. Niet uit religieuze solidariteit, maar uit menselijke noodzaak en lokale verbinding.
Laten we het erover hebben. Juist hier. Juist nu!
Mehmet