In de hiërarchie van het CDA Ede is Leendert Houweling niet zozeer een politicus, als wel een zorgvuldig geprepareerd object. Waar Jan Pieter van der Schans de scherpe, glimmende scalpel is die door de begroting snijdt, is Leendert de wattenvulling: zacht, vormbaar en volkomen kleurloos. Hij is niet gekozen om zijn visie, maar om zijn unieke talent om op te gaan in het behang van de fractiekamer, een kwaliteit die hem de perfecte ‘lange arm’ van Jan Pieter maakt.
Als Leendert spreekt, klinkt dat als het ritselen van droog herfstblad in een verlaten bos. Zijn stem is zo zacht dat de griffier regelmatig een stethoscoop moet gebruiken om zijn stemgedrag te noteren. Maar dat geeft niet; Leendert zegt toch alleen wat Jan Pieter hem via een onzichtbaar buiksprekerslijntje influistert. Hij is het levende bewijs dat het CDA zelfs van een grijze muis een fractievoorzitter kan maken, mits deze maar braaf in de pas loopt.
Zijn ware passie ligt echter bij het landleven, of liever gezegd: bij wat er van het landleven overblijft nadat hij ermee klaar is. In zijn wildwinkel staat Leendert urenlang met een pincet en glazen ogen in de weer. Hij is een meester in het opzetten van dieren. In de politiek doet hij feitelijk hetzelfde: hij neemt een levend, bruisend maatschappelijk debat, haalt de ingewanden eruit, vult het op met gortdroge CDA-standpunten en naait het zo dicht dat er geen beweging meer in zit.
Tijdens een fractievergadering zit Leendert erbij zoals een opgezette uil op een tak: roerloos, met een glazige blik die gericht is op de achterkant van de overjas van Jan Pieter van der Schans. Wanneer een lastig raadslid een emotioneel betoog houdt over de ozb, kijkt Leendert vragend opzij. Jan Pieter tikt met zijn vulpen één keer op tafel – de code voor: "Smoor dit in procedurele saaiheid."
Leendert kucht zachtjes. "Voorzitter," fluistert hij, terwijl hij in gedachten een dode fazant van nieuwe veertjes voorziet, "als we de technische briefing van de auditcommissie naast de kadernota leggen, zien we dat de affectieve ruis van de inspreker niet strookt met de vigerende bestemmingsplanwijziging."
Het is de perfecte synergie. Jan Pieter van der Schans levert de arrogantie, en Leendert Houweling levert de verdoving. Na de vergadering keert Leendert snel terug naar zijn winkel. Daar voelt hij zich thuis tussen de zwijgende hertenkoppen en de roerloze vossen. Zij zijn tenminste als de ideale CDA-fractie: ze maken geen geluid, ze eten niets en ze doen precies wat de preparateur wil. En terwijl hij een setje glazen ogen in een dode hamster drukt, glimlacht hij zacht. Hij weet dat hij morgen in de raad weer precies hetzelfde gaat doen met de democratie.