In het huidige politieke debat claimt de ChristenUnie vaak de morele hoogvond door asielbeleid te presenteren als een pure daad van christelijke barmhartigheid. Maar wie dieper kijkt, ziet een vorm van naastenliefde die de eigen achterban zelden raakt, terwijl de maatschappelijke en financiële prijs door anderen wordt betaald. Het is de hoogste tijd om de retoriek van deze 'liefde die niets kost' kritisch tegen het licht te houden en te kijken wie er werkelijk voor de rekening van dit vredige wereldbeeld opdraait.
Barmhartigheid op rekening van de buurman
De ChristenUnie verwijst vaak naar de Barmhartige Samaritaan om hun asielbeleid te rechtvaardigen. Maar de Samaritaan gaf de gewonde man geen levenslange sociale huurwoning, geen uitkering voor het leven en hij legde de rekening vooral niet neer bij een ander. Hij betaalde zelf.
Sociaal doen op andermans kosten is echter de politieke realiteit van de ChristenUnie. Terwijl de partijtop vaak woonachtig is in grote huizen in rustige wijken, ondervinden zij zelf geen hinder van de overvolle sociale woningmarkt. Zij hoeven geen plek op een wachtlijst af te staan. Voor hen is deze ruimhartigheid letterlijk "geen centje pijn", terwijl de rekening wordt gepresenteerd aan de volgende generaties die geen huis meer kunnen vinden.
Een gouden stoel in de hemel
Zoals Gerard Reve ooit scherp opmerkte: dit is de "liefde die niets kost". Het is makkelijk om jezelf in het openbaar als ruimhartig te typeren en bij de "goede mensen" te horen, terwijl je wijst naar de onverdraagzamen. Deze vorm van politiek bedrijven lijkt vooral bedoeld voor het eigen zieleheil; een poging om alvast een gouden stoel in de hemel te reserveren.
In dit vredige wereldbeeld wordt de schuld van frictie of discriminatie steevast bij "onszelf" gezocht. Men vergeet daarbij de benarde positie van vervolgde christenen wereldwijd, die in Nederlandse azc's vaak opnieuw slachtoffer worden van intimidatie door mede-asielzoekers.
De praktijk van 'gedwongen barmhartigheid'
De politieke keuzes van de partij maken dit beeld concreet:
- De Spreidingswet: De ChristenUnie dwong gemeenten tot opvang, ongeacht het lokaal draagvlak.
- Voorrang voor Statushouders: Ondanks de woningnood blijft de partij eisen dat statushouders met voorrang een woning krijgen, wat de wachttijd voor de eigen bevolking direct verlengt.
- Strafbaarheid Illegaliteit: Kamerlid Don Ceder verzet zich fel tegen het strafbaar stellen van illegaal verblijf, waardoor regels en grenzen in hun wereldbeeld optioneel worden.
Het is een comfortabele moraal: de morele verhevenheid claimen, terwijl de burger de prijs betaalt voor de sociale ontwrichting en de financiële lasten. Echte goedheid vraagt om een offer van jezelf, niet om het weggeven van de stabiliteit van de samenleving.