Het begon vorig jaar tijdens de Heideweek met een onschuldige suggestie. Een oud-raadslid dat ik toen sprak, plantte het zaadje: "Kijk eens een keertje mee, dan zie je hoe het er écht aan toe gaat." Ik moet bekennen dat mijn eerste indruk niet bepaald spectaculair was. Sterker nog, na tien minuten wilde ik de boel alweer uitzetten. Het voelde als een eindeloze herhaling van zetten; stroperig, taai en — laten we eerlijk zijn — dodelijk saai. Totdat er plotseling iemand in beeld verscheen die de grijze brij doorbrak: een kleurrijke Rashid Görgülu. Ik moet zeggen: hoe kan het ook anders, een Turkse man! Dat deed mij goed en het vervulde mij direct met trots!
Ik heb werkelijk geen flauw idee meer waar hij het destijds over had, maar zijn passie sprong dwars door het scherm heen. Hij had mijn aandacht en, belangrijker nog, hij hield hem vast. Het was de eerste keer dat ik besefte dat de Bergstraat niet alleen een plek van droge dossiers is, maar ook een podium voor personages. Wethouder Peter de Pater is er ook zo een; altijd amusant, een factor die de boel kleur geeft.
Wat begon als een eenmalig experiment, groeide uit tot een hardnekkige gewoonte en een bron van inspiratie. Inmiddels kijk ik zeker 95% van de vergaderingen via de livestream van de gemeente Ede. De raadszaal is mijn vaste achtergrondgeluid geworden. Om de context echt te begrijpen, pluis ik nu regelmatig de websites van de fracties na en kijk ik online eerdere vergaderingen terug. Even dat ene felle debat over een bepaald dossier herhalen of een motie nog eens beluisteren; het helpt me om de feiten achter het gekibbel scherp te krijgen.
En tja, Ruben... dat is natuurlijk een spraakmaker pur sang. Je weet nooit precies wat er gaat komen, maar dat er íets gaat gebeuren, staat vast. Gaandeweg kreeg ik door hem en de anderen een soort onzichtbare binding met de raadsleden. De visie van Burgerbelangen spreekt me daarbij eigenlijk wel aan. Ik leef mee met de debatten, ook al skip ik weleens een avond als mijn werk een avonddienst verlangt. De passie om die momenten te vangen in tekst is wat me laat blijven kijken.
Terwijl ik mijn eigen dingen doe, hoor ik op de achtergrond het politieke spel aanzwellen. Voor een schrijver als ik is dit smullen, want elk debat levert wel weer een rake observatie op. Zo is er ook Erik Wesselius, een figuur die ik met fascinatie volgde. Hij bracht een heel eigen dynamiek in de zaal als iemand die met mooie zinnen en diepe beschouwingen de boel gelaagd hield en je dwong om bij de les te blijven. Ik baal dan ook als een stekker dat zowel Erik als Rashid geen zetel hebben bemachtigd en dat ook wethouder De Pater het toneel verlaat. Voor de kijker van de livestream is het stoppen van de kleurrijke De Pater ronduit beroerd, want de politiek verliest daarmee een flinke dosis kleur en taalgevoel.
Waar ik voorheen mijn teksten vooral als krabbels voor mezelf hield, heb ik dankzij De Wolven nu de mogelijkheid om deze daadwerkelijk te delen. Natuurlijk heb ik geprobeerd om het 'echte' werk ter plekke te proeven. Twee keer ben ik braaf naar de Bergstraat getogen voor de publieke tribune, maar laten we eerlijk zijn: die fysieke ervaring valt vies tegen. Je zit daar op een bank die na een half uur begint te irriteren en die houten balk zit precies zo in de weg dat je het overzicht mist. Bovendien ben ik daar simpelweg niet op mijn plek. Ik ben geen sociaal dier dat voor de gezelligheid komt. Ik ben een einzelgänger, een beschouwer die het liefst vanaf een afstandje observeert, analyseert en de woorden op papier zet.
Momenteel is het echter even doorbijten. De politieke luwte zorgt voor een saaie periode; de grote debatten blijven uit en de raadszaal oogt akelig leeg. Ik merk dat ik serieus moet afkicken nu de vertrouwde stemmen en het politieke steekspel in mijn huiskamer ontbreken. Die stilte is wennen. Ik wacht dan ook ongeduldig tot de camera’s weer aangaan en het schouwspel wordt hervat. Fysiek de Bergstraat bezoeken is voor mij namelijk definitief verleden tijd. Ik blijf voortaan lekker thuis, genietend van de passie, het gekibbel en de typetjes vanaf de eerste rang.
Zoals het Turkse spreekwoord zegt: "Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır." Ofwel: met een zoete tong lok je zelfs de slang uit zijn hol. Met mijn woorden probeer ik de politiek uit de saaie dossiers te lokken en tot leven te brengen voor de lezer. Terwijl de camera's draaien, geef ik op mijn eigen, trotse manier betekenis aan de democratie.
Mehmet