Bekend maakt bemind. Dat is de logische tegenhanger van het bekende spreekwoord. Wij van de Edese Wolven hadden al een tijdje een milde fascinatie voor een opvallende verschijning in onze lokale media: Juko de Vries. Of moeten we, gezien zijn neiging om zich online in een dwingend moreel maatpak te hijsen, spreken van Yuko Boss? Deze zeventigjarige bestiert online zijn eigen digitale eilandje en dicteert ons wekelijks de wet. Maar wie is de man achter het scherm nu echt?
Om die nieuwsgierigheid te bevredigen, doken we zijn website 'De schrijvende Hollander' op. Wat we daar aantroffen? Het digitale dagboek van een verstokte, linkse babyboomer. Een man die graag afgeeft op 'populistisch rechts', verkokerd overtuigd is van zijn eigen gelijk en verre van objectief is. Maar eerlijk is eerlijk: hij is wel filosofisch ingesteld. Wat we vonden was geen absolute waarheid, maar wel een prikkelende column die perfect zou passen op de pagina's van EdeStad.
De herfst van een babyboomer
In zijn stuk ‘Ach, de jeugd ben ik al zo lang voorbij’ schetst Yuko Boss het beeld van de herfst van zijn leven. Het is het klassieke verhaal van een zeventiger die de balans opmaakt. Hij doet dat gelukkig met de nodige zelfreflectie. Waar veel generatiegenoten vooral opscheppen over hoe zij de welvaartsstaat hebben opgebouwd, durft Yuko Boss een kritische kanttekening te plaatsen bij de erfenis die zij achterlaten.
Met een tikkeltje nostalgische weemoed fileert hij de technologische vooruitgang. Hij blikt terug op de transistorradio en de cassetterecorder, en vergelijkt die met de gigantische platte tv-schermen die nu onze huiskamers domineren als aquariums met echte haaien. Hier legt hij de vinger op de zere plek: de commercie ruilde beschaving in voor platte televisie. 'Het goede' werd synoniem met kijkcijfers en reclame-inkomsten. Onze grootste verslaving? Onze drang naar meer. Of het nu gaat om een Gucci-tasje, een warmtepomp of een set zonnepanelen; het is nooit genoeg.
Romantiek versus realiteit
Soms wringt de nuance in zijn betoog. Yuko Boss zoekt de schuld van de moderne jeugdstress namelijk volledig in de digitalisering. We appen om niet te hoeven bellen, praten met chatbots in plaats van met mensen, en de jeugd raakt volgens hem verdwaald omdat het echte contact verdwenen is. Zijn oplossing? Een smartphonevrije ontmoetingsplek om de hernieuwde vreugde van het samenzijn te ontdekken.
Het is een romantisch en herkenbaar idee van een man die, in zijn eigen woorden, 'geen knoppen meer ziet uitbotten', maar enkel nog bladeren ziet vallen. En precies daar zit het breekpunt. Is de jeugd echt zo verdwaald? Of kijken we hier simpelweg naar een man die moeite heeft om het tempo van de moderne tijd bij te benen? Is het een terechte waarschuwing, of het logische sentiment van iemand die zijn eigen tijd langzaam ziet wegglijden?
Tijd voor verandering in EdeStad
Juko de Vries noemt zichzelf en zijn generatie 'vintage', een perspectief dat aanzet tot denken. Deze specifieke, dwingende blik doorbreekt in ieder geval de saaie, dertien-in-een-dozijn schrijverij in de lokale bladen.
Dus EdeStad, letten jullie een beetje op? Stop eens met het wekelijks afdrukken van dat uitgekauwde ChristenUnie-gezever over asielzoekers. Geef ons liever dit soort echte, lokale pareltjes. Dan hebben we tenminste een echte 'Boss' op de opiniepagina waar de Edese burger echt over kan discussiëren.