De mens van nu zit in een vreemde situatie. We zijn nog nooit zo verbonden geweest, en toch zo alleen. De moderne tijd brengt vooral eenzaamheid, mooi verpakt in constante bereikbaarheid.
Met één tik op ons scherm praten we met de andere kant van de wereld. We liken een foto uit Tokio of appen met New York. Maar deze nabijheid is schijn. Online zijn we namelijk heel anders dan wanneer we onze stem laten horen.
Als contact alleen uit letters bestaat, gaan we zelf dingen invullen. We maken een eigen beeld van de ander. Dat gebeurde vroeger ook met de telefoon, maar toen hoorde je tenminste nog de stem. In spraak zit interactie en gevoel. Je hoort de twijfel of de lach. Letters zijn vlak. Daardoor ontstaan online snel misverstanden.
Het pijnlijkste bewijs zien we dichtbij. We staren naar onze telefoons terwijl we samen in één ruimte zitten. De smartphone staat tussen ons in.
Denk aan de treinreizen van vroeger. Je ging menigmaal een gesprek aan met een vreemde over de vertraging of het leven. Nu is de trein stil. Iedereen kijkt strak voor zich uit naar een schermpje. We hebben contact met alles en iedereen, behalve met elkaar.
We zijn de weg een beetje kwijt. We jagen op 'likes', maar missen echte connectie. Tijd om de schermpjes te dimmen, op te kijken en te vragen: "Hallo, wie ben jij?"