De laatste meters voor het zomerreces. Normaal gesproken staat de Edese politiek in deze fase stijf van de spanning. Urenlange debatten horen er dan bij. Het zijn nachtelijke marathons waarin raadsleden met wallen onder de ogen vechten voor elke centimeter politiek gewin. De hitte van de raadszaal wedijvert dan met de buitentemperatuur.
Vanavond niet.
De vergadering van vanavond is saai, kort en nietszeggend. De tribune blijft leeg en de microfoons vangen vooral diepe zuchten op. Waar we vorige week nog verzandden in eindeloze discussies over details, lijkt de dynamiek nu volledig verdwenen. Het is de politieke variant van de planning van alles of niets. Of de agenda puilt uit tot diep in de nacht, of de koek is halverwege de avond al helemaal op.
Eigenlijk kunnen we deze hele avond, en dus ook deze column, net zo goed kunnen overslaan.
Hoe gaat dit eigenlijk? Wie bepaalt deze grillige menukaart van onze lokale democratie? Achter de schermen trekt één clubje aan de touwtjes en dat is de agendacommissie. Zij wegen, meten en plannen de onderwerpen. Soms resulteert dat in een politiek spektakelstuk, en soms zoals vanavond in een bloedeloze formaliteit waarbij iedereen vooral verlangt naar het ijskoude recesbier.
Maar we kijken nu al reikhalzend uit naar volgende week. Dan staat namelijk de tweede termijn van de perspectiefnota op de agenda in de Edese raadszaal. Dat belooft een ware stroom aan moties en de definitieve afsluiting te worden. Die avond kunnen we zeker niet overslaan.
De Wolven houden de wacht, ook als de politiek slaapt. Maar volgende week slijpen we de tanden voor het echte vuurwerk.