Het is zover. De kogel is door de kerk, de vlaggen kunnen van de gevels en de oranje leeuw ligt jankend in zijn mand. Vandaag zijn we officieel veranderd van trotse titelpretendenten in een bende sneue verliezers. Uitgeschakeld door Marokko. De Oranjegekte is voorbij, alsof iemand plotseling het licht heeft aangedaan tijdens een veel te wild schuurfeest.
En eerlijk is eerlijk: ergens is het ook wel een beetje lekker.
Daar stonden we dan vooraf, met onze typisch Hollandse arrogantie. Na Tunesië dachten we dat we onverslaanbaar waren. Wij zouden dat varkentje wel even wassen. De finale was immers al zo goed als geboekt, we hoefden alleen nog even op te dagen. Niet dus. We zijn keihard met beide benen op de grond gezet, en die grond is vandaag verdomd koud en hard.
Het resultaat? Een collectieve depressie. Iedereen op de zaak loopt erbij alsof ze zojuist hebben gehoord dat de koffieautomaat de rest van het jaar defect is. Of nou ja, de zaak... in mijn geval is dat gewoon de keukentafel. Ik 'werk thuis' vandaag. Al is 'werken' een heel groot woord.
Er komt vandaag namelijk werkelijk helemaal niks uit mijn handen. Mijn ochtend begon nog hoopvol met het openen van een Excel-bestand. Ik heb zelfs een mail gelezen. Tot zover de productiviteit. Sindsdien dwaal ik onophoudelijk af. Elke poging tot concentratie strandt binnen drie seconden op de sportpagina's, waar ik voor de veertiende keer exact dezelfde wedstrijdverslagen zit te spellen. Alsof de analyse van een analist op magische wijze de uitslag nog gaat veranderen. Mijn cursor knippert me vragend tegemoet, maar het antwoord is leegte.
Het hele land is brak. Maar deze keer is het extra pijnlijk: de kater komt niet van de drank. Was het maar zo. Dan kon je tenminste nog paracetamol in je mik gooien en de schuld geven aan die laatste lauwe baco. Nee, dit is een existentiële sportkater. Een emotionele klap die je gewoon nuchter moet incasseren, terwijl je doelloos wedstrijdverslagen doorscrolt achter je laptop in je joggingbroek.
Vandaag zijn we gewoon een stelletje tamme schoothondjes. Welkom in de realiteit. Voor mijn gevoel kunnen we dit hele toernooi, en eigenlijk de complete zomer, direct afschrijven. Het voelt alsof alles nu al voorbij is.
Maar goed, laat ik niet te cynisch eindigen terwijl die ene e-mail nog steeds onbeantwoord openstaat. Als we de emotie even parkeren en puur naar het voetbal kijken... is het ergens ook wel een beetje stoer dat Paraguay van Duitsland wint en Marokko van Nederland. Het onvoorspelbare understatement wint van de arrogantie. En dat heeft ook wel weer z'n charme.