Je scant de kieslijst van de SGP Ede voor de verkiezingen. Tussen de vertrouwde namen van lokale helden en degelijke Veluwse burgers staat daar ineens, op plek 19: Jan Siebelink.
Wacht even. De Jan Siebelink? De man die heel lezend Nederland liet huilen met Knielen op een bed violen? De auteur die de loodzware, beklemmende religiositeit van zijn jeugd zo meesterlijk fileerde? Staat die nu vrolijk te flyeren voor de Staatkundig Gereformeerde Partij in Ede?
Dit is geen gewone verkiezingsstunt. Dit is een literaire en politieke mindfuck van het hoogste niveau.
Het is een grap die eigenlijk dubbel pijn doet. Aan de ene kant voelt het als een subtiele, geniale steek onder de gordel naar de echte auteur. Alsof de lokale SGP-fractie dacht: “Jij schrijft een bestseller over hoe verstikkend het geloof kan zijn? Prachtig. Dan kapen wij gewoon je naam en zetten we hem op onze lijst. Kijken wie er het laatst lacht.” Een soort kosmicologische gimmick.
Aan de andere kant doet het pijn bij de kiezer die dacht eindelijk een cultuuricoon in de Edese gemeenteraad te stemmen. Zie je het al voor je? Jan Siebelink die tijdens een raadsvergadering over de zondagsrust ineens poëtisch begint te filosoferen over de vergankelijkheid van bloemen en de diepe melancholie van het bestaan, terwijl de rest gewoon wil vergaderen over de herinrichting van het Maandereind?
Het roept existentiële vragen op. Is dit een glitch in de Edese matrix? Is de SGP stiekem begonnen met een satirische campagne? Of is het een diepe psychologische operatie om de progressieve kiezer volledig in verwarring achter te laten?
Dus, voor iedereen die nu compleet gedesoriënteerd voor het stembureau staat: wil de echte Jan Siebelink nu opstaan? En als de Edese Jan Siebelink de raad haalt, mag hij dan alsjeblieft zijn maidenspeech in de vorm van een aangrijpende psychologische roman gieten? Ede is er klaar voor.