Het is een mooie tijd voor de lokale diplomatie. Waar landelijke politici elkaar digitaal de tent uitvechten, laten ze hier zien hoe het echt moet. Polderen 2.0. Het nieuwste hoogstandje? Een op handen zijnde, harmonieuze bijeenkomst van de lokale Pride-organisatie, pal naast de Marokkaanse moskee.
Nu hoor ik de cynici al hardop zuchten. "Pride bij de moskee? Dat is alsof je een veganistische barbecue organiseert in een slachthuis." Of dacht u echt dat de politici van PRO kleur durven bekennen?
Want laten we eerlijk zijn: dacht u nu dat ze daadwerkelijk een krachtig statement durven te maken? Welnee. Herinnert u zich nog hoe hard ze van de toren bliezen met oproepen tot felle acties en officiële raadsvragen over het uithangen van de pride-vlag na die heftige aanslag? Toen kon de vlag niet snel genoeg de lucht in. Maar zodra het polderen begint en de eigen politieke vrienden in de knel dreigen te komen, verandert die vurige daadkracht spontaan in een slap verkiezingspraatje. Principes zijn immers prachtig, totdat ze de lokale allianties in de weg zitten. Dan kiezen onze progressieve helden toch liever voor de fluwelen handschoen.
Maar dan onderschat u de ontembare kracht van de progressieve verbinder.
Alles valt of staat namelijk met de juiste kruiwagen. In dit geval is dat de lokale partij PRO, die warme banden onderhoudt met Tijani Zilalli, de woordvoerder van de moskee. Kijk, en dan gaat het balletje rollen. Tijani is namelijk niet de eerste de beste. Vroeger, in zijn tijd als fractievoorzitter van de Partij van de Arbeid, streed hij al vurig mee om van onze gemeente een officiële Regenboog-gemeente te maken. Tijani zag zichzelf destijds immers altijd al als de ultieme bruggenbouwer. Nou, dan is het nu toch de hoogste tijd om eens echt die brug te gaan bouwen? Een man met historische multifunctionele ervaring dus. Politiek links, religieus verankerd en een warm hart voor de regenboog. Als we deze man klonen, lossen we het hele wereldconflict in een middag op.
Als zo'n progressieve bruggenbouwer aan de touwtjes trekt, is de logica natuurlijk ijzersterk. We organiseren al evenementen naast de Grote Kerk. Waarom dan niet ook gewoon gezellig naast de moskee? Gelijke monniken, gelijke kappen. Of in dit geval: gelijke imams, gelijke dominees.
Juist hier wringt de hypocrisie van PRO natuurlijk aan alle kanten. Wanneer een orthodox-christelijke organisatie in de gemeente een kritisch geluid laat horen, staan onze progressieve moraalridders direct vooraan om hen fel de maat te nemen. Dan kan de toon niet hard genoeg zijn. Maar een bijeenkomst plannen naast de moskee? Dat kan natuurlijk weer niet. Dat durven ze niet. Dan blijft diezelfde grote mond ineens angstvallig dicht en worden de scherpe randjes vliegensvlug weggepoetst om de lieve vrede te bewaren. Selectieve verontwaardiging is de politici van PRO blijkbaar niet vreemd; morele moed geldt blijkbaar alleen als het hun electoraat politiek goed uitkomt.
Stelt u zich de synergie desondanks eens voor. Een kleurrijke parade die denkbeeldig overloopt in een openluchtbijeenkomst, ondersteund door de uitstekende contacten van PRO. Waar de traditionele cultuur en de moderne lhbtqi+-gemeenschap elkaar virtueel de hand reiken. Een klontje suiker in de muntthee voor de extra zoetheid, en een regenboogvlag die in onze fantasie vrolijk wappert in de wind vanaf het minaretplein.
Het is het ultieme bewijs dat met een beetje goede wil, een progressieve mindset en de juiste netwerkcontacten, werkelijk alles vloeibaar wordt. Wij kijken er in elk geval nu al naar uit, maar we hebben het sterke vermoeden dat de mensen van PRO de olifant in de kamer oogluikend en heel graag ongemoeid laten.