Vallende bladeren, vallende maskers

Gepubliceerd op 12 oktober 2026 om 08:34

Het is weer zover. De herfst is officieel begonnen. Tijd om massaal te doen alsof we intens genieten van knusse avonden, warme chocolademelk en die prachtige, goudbruine verkleuring van de natuur. Laten we wel wezen: het is het startschot van het depressieve seizoen. Een fenomeen dat we overigens in het voorjaar vrolijk herhalen met de hooikoorts- en lentemoedeloosheid, maar nu komt de grijze deken tenminste met een officieel excuus.

Terwijl de gure wind door de Edese bossen jaagt en de bladeren met bakken uit de bomen vallen, stort er nog iets in elkaar: ons positieve masker. Die krampachtige zomerglimlach gevoed door terrasjes en vitamine D-tekortcompensatie spoelt met de eerste de beste plensbui direct het riool in. Ineens zitten we weer met onze ware, sombere aard op de bank te staren naar de regen die tegen het raam slaat.

De natuur sterft een paar maanden af, en diep vanbinnen doen wij gezellig mee. Dus stop maar met die gemaakte herfstvreugde. Zet die neppe glimlach af, trek die oversized trui aan en omarm de collectieve herfstdepressie. Het is tenminste eerlijk.

Dit is niet de wolf uit het verhaal. Dit is het type misplaatste romantiek dat je krijgt als de herfstblaadjes vallen en de melancholie toeslaat.