Daar lig ik dan. Gordijnen dicht, laptop uit en een kop thee die langzaam koud wordt op het nachtkastje. Officieel ben ik vandaag ‘geveld’. In werkelijkheid ben ik de regisseur van mijn eigen kleine toneelstukje, met de baas als onvrijwillig publiek.
Het begon tien minuten geleden bij de wastafel. Met een glas water in de hand heb ik de perfecte verkoudheid gefabriceerd: een paar druppels in de neus voor die authentieke, verstopte klank. Even flink in de ogen wrijven voor een waterige blik, en dan bellen. Met mijn meest krakerige stem vertelde ik de baas dat het écht niet ging. "Beterschap," klonk het aan de andere kant.
Klik... vrijheid...
Ik ben een acteur die met tien minuten acteerwerk een hele dag heeft gekocht. En het mooiste van alles? Het kost me geen snipper van mijn vakantiedagen. Het is de ultieme ‘life hack’ in ons drukke bestaan. Geen vergaderingen, geen deadlines, alleen ik en mijn pyjama.
Dit is geen onderwerp voor bij de koffieautomaat op het werk; dit bespreken we alleen onderling, offline, als we met de mannen zijn. We werken alle drie ergens anders, maar als een roedel wolven fileren we samen de mazen in het systeem. Mark, Mehmet en ik draaien er niet omheen: "Één weekje per jaar moet kunnen," zeggen we tegen elkaar. Het is een bikkelharde overtuiging die we over de grenzen van onze verschillende werkgevers heen delen.
We zien het niet als iets verkeerds; we claimen die 'extra vakantieweek' gewoon op. Want laten we eerlijk zijn: de boog kan niet altijd gespannen staan en iedereen doet het toch? Of je nu voor baas A of baas B werkt, het is ons ongeschreven recht. Een pact tussen wolven die weigeren hun eigen schaarse vakantiedagen op te offeren als de ziektewet ook een optie is.
Terwijl ik mijn serie opstart, geniet ik van de stilte. Ben ik een rebel of gewoon een slimme wolf die even op de pauzeknop drukt? Eén ding is zeker: vandaag is de wereld even heel ver weg. Ik ben namelijk ontzettend 'ziek'.
-Daan