Daar gaat de dag. De zon zakt weg en trekt een deken van schemering over het dorp. Je staat stil, je kijkt, en plotseling zie je het. Het is niet de wereld die verandert, het zijn de mensen die de basis vormden van je bestaan. Je ouders. De tijd die hen kwetsbaarder maakt, of de leegte die ze achterlaten als ze er niet meer zijn. Mijn oma leeft nog wel, als een breekbare schakel met vroeger, maar de wereld om haar heen is onomkeerbaar veranderd.
In gedachten zit ik weer achterop de fiets bij mama. Het plastic kinderzitje waarin ik de wereld ontdekte. Zij, die daar trapte door de wind, die me beschermde tegen de grote buitenwereld en die letterlijk alles wist. Als zij het zei, dan was het zo. Het leven was overzichtelijk, veilig, en de wereld leek reusachtig.
De fiets zelf is hetzelfde gebleven. Hij was van mijn moeder en staat nu in de hoek van mijn schuur. Onder een dun laagje stof, onaangetast door de tijd die daarbuiten zo hard voorbijraast. Ik kan hem niet wegdoen. Soms, als het buiten donker is, pak ik hem op en rijd ik er een blokje op door de straat. Puur om dat vertrouwde, monotone gezoem van de dynamo tegen de band weer te horen.
Terwijl de koplamp dan een zwakke, dansende lichtbundel over de weg werpt, komt dat geluid binnen. Het raakt me diep van binnen. Het doet pijn en het voelt tegelijkertijd zo ongelooflijk vertrouwd. Het herinnert me aan de herfst, aan het vroege donker worden en de regen, terwijl dat geluid bewees dat we vooruitgingen, geleid door haar kracht.
Mama is weg. Al jaren inmiddels. Het is vreemd hoe dat werkt in de menselijke tijdlijn: jaren die achteraf aanvoelen als een handvol weken die geruisloos tussen je vingers zijn verdwenen.
Alles stroomt, alles gaat voorbij. De tijd tikt onachtzaam door en de wereld trekt verder. Maar op dagen als vandaag, als ik hier in de stilte van de schuur naar haar fiets kijk, zie ik ineens hoe klein hij eigenlijk is. Vroeger leek hij zo reusachtig. Nu staat hij hier, en ben ik heel even weer dat meisje van toen. Veilig achterop bij mama.
Daan