Drie maanden later. Het is maandagmiddag, ergens halverwege juni, en de zon brandt ongenadig op het platte dak van het gemeentehuis. Binnen merk je daar weinig van; de airco zoemt op een monotoon ritme dat naadloos aansluit bij de hartslag van de organisatie. Ik staar naar het document Mobiliteitsvisie 2035 Concept v4.2. In acht weken tijd heb ik de marges aangepast en een stockfoto van een lachend gezin op een elektrische bakfiets toegevoegd. Dat is het. En het mooiste is: niemand heeft het door.
Sterker nog, vorige week kreeg ik een compliment van het afdelingshoofd tijdens de weekstart. "Goed dat je de tijd neemt voor de integrale afstemming, Mark. Kwaliteit gaat voor snelheid." Ik knikte ernstig, terwijl ik in mijn hoofd de line-up van de Edese Heideweek alvast doornam. De kunst van het nietsdoen is bij de overheid verheven tot een strategische competentie. Als je maar lang genoeg zwijgt in een vergadering, denken mensen dat je diepgaand aan het analyseren bent. In werkelijkheid vraag ik me af of de frituur in de kantine vandaag open is.
De vreetkick van de angst van twee maanden geleden is volledig verdampt. De gouden kooi is inmiddels gevoerd met fluweel. Al die honderden kilometers asfalt ellende op de A12 voor al die verschillende klussen? Ik rijd ze normaal gesproken op de automatische piloot, mijn verstand op nul, luisterend naar podcasts over persoonlijke groei waar ik vervolgens niets mee doe. Het asfalt is mijn decompressiekamer geworden; het anonieme niemandsland tussen de man die thuis de schuur moet schilderen en de adviseur die op kantoor de schijn van gewichtigheid ophoudt. Niemand die hier door mijn donkere vizier heen kijkt.
Ik kijk naar de overkant van de kantoortuin. Een van die jonge honden van twee maanden terug zit met een burn-out thuis. Te veel impact willen maken, te hard tegen de stroperigheid aan gebeukt. Ik voel een vlaag van medelijden, maar ook een bevestiging van mijn eigen tactiek. Overleven in dit wereldje is een kwestie van meebewegen, als een rietstengel in een trage beek. Je moet niet willen stromen, je moet blijven drijven. Braaf meeknikken met de gevestigde orde, want voor je het weet is het broodroof.
De waarheid is dat ik de regie overdag allang heb opgegeven, en dat bevalt me uitstekend. Mijn Outlook-agenda staat vol met geblokte blokken voor focus-tijd, wat in de praktijk neerkomt op het spitten door het laatste nieuws uit de regio of het vergelijken van boormachines die ik toch nooit ga gebruiken. De volgende verlenging van mijn opdracht komt dichterbij, de bankrekening vult zich gestaag en de droom van echte impact in de commerciële sector is definitief opgeborgen in de onderste lade van het bureau.
Mijn telefoon trilt. Een appje van mijn vrouw: "De aannemer belde voor die schuur. Wanneer heb je tijd?" Ik zucht, wis het bericht en sluit mijn laptop. Het is pas drie uur, maar mijn declarabele transitie voor vandaag zit erop. Ik loop naar de digitale paslezer, hoor het vertrouwde piepje en stap de middagzon in. Vanavond thuis in Ede op de bank de echte raadsstukken maar eens fileren voor de Wolf. Maar morgen overdag? Morgen wacht er ergens weer een dag van veilige, lucratieve stagnatie. En het allerergste? Ik begin er oprecht van te genieten.
De Edese Realist