Het Edese burgerinitiatief voor een Knarrenhof loopt hopeloos vast in de stroperige ambtelijke bureaucratie. Terwijl de behoefte aan zorggeschikte ouderenwoningen explodeert en Den Haag met miljoenen subsidies strooit, kijkt het college van B&W passief toe.
Het feit dat coalitiepartijen ChristenUnie en GemeenteBelangen nu met raadsvragen moeten smeken om actie, legt het pijnlijke falen van het Edese woonbeleid bloot. En laat je overigens niet wijsmaken dat dit oppositiepartijen zijn; men zit inmiddels al bijna twintig jaar in de coalitie. Het is dan ook een prachtig staaltje lekker profileren in de raad, in plaats van de stempelmachine van B&W te zijn die men eigenlijk is. Waarschijnlijk hebben ze achter de schermen allang te horen gekregen dat het project op deze manier niet mogelijk is, maar door nu deze vragen te stellen kunnen ze mooi doen alsof het in ieder geval niet aan hen lag. Gek hoor, haha.
Het patroon is inmiddels pijnlijk herkenbaar in Ede. Burgers steken de koppen bijeen, tonen eigenaarschap en komen met een kant-en-klaar, landelijk bewezen concept om eenzaamheid tegen te gaan en de woningmarkt vlot te trekken: een Knarrenhof. Maar wie in Ede buiten de gebaande ambtelijke paden treedt, botst onherroepelijk tegen een muur van onwil, trage procedures en dichtgetimmerde bestemmingsplannen.
De Edese papierwinkel
Aan mooie woorden en dikke beleidsnota's heeft het Edese gemeentebestuur nooit een gebrek. De 'Woonzorgvisie' staat vol met ronkende zinnen over 'sociale samenhang' en 'langer zelfstandig wonen'. Maar zodra de praktijk om daadkracht vraagt, geeft de gemeente niet thuis. Terwijl commerciële projectontwikkelaars met diepe zakken moeiteloos rode lopers uitgelegd krijgen, worden maatschappelijke burgerinitiatieven achteraan de rij aangesloten.
De maat is nu blijkbaar ook vol voor raadsleden Niek van den Brink (ChristenUnie) en Henk Righolt (GemeenteBelangen). Dat uitgerekend deze twee stabiele coalitiepartners schriftelijke vragen indienen naar aanleiding van de noodkreet in Ede Stad, is een politieke tik op de vingers van hun eigen coalitiegenoot, de CDA-wethouder van Wonen (Jan Pieter van der Schans).
Slapend rijkssubsidies mislopen
De raadsvragen leggen de vinger op een zere, Haagse plek. Het Rijk heeft specifieke potten met goud opengesteld: de Stimuleringsregeling Ontmoetingsruimten in Ouderenhuisvesting (SOO) en de Stimuleringsregeling Zorggeschikte Woningen (SZGW). Het geld ligt in Den Haag voor het oprapen om exact dit soort projecten te financieren.
In Ede blijft het echter angstaanjagend stil. Waarom moet de gemeenteraad de wethouder wijzen op het bestaan van deze rijksregelingen? Het toont aan dat het ambtelijke apparaat proactieve bestuurskracht mist en liever afwacht tot initiatiefnemers vermoeid afhaken.
Tijd voor daden, geen visies
Om eerlijk te zijn: de gestelde vragen van ChristenUnie en GemeenteBelangen zijn inhoudelijk ijzersterk en dwingen het college om kleur te bekennen. De wethouder kan zich niet langer verschuilen achter 'lopende onderzoeken naar de behoefte'. Die behoefte is allang bekend bij de Edese ouderen die smachten naar een geschikte woning.
Wat er nu moet gebeuren is simpel: stop met vergaderen, wijs concrete bouwlocaties aan, geef maatschappelijke initiatieven prioriteit bij de uitgifte van gemeentegrond en claim dat Haagse subsidiegeld. Als dit college burgerparticipatie echt serieus neemt, breken ze die ambtelijke muren vandaag nog af.
-Mark
Kwaliteitsjournalistiek van De Edese Wolven
Naast onze vaste dosis satire publiceren wij incidenteel opinierende, hoogwaardige redactionele artikelen. Vanuit onze journalistieke en politieke achtergrond houden we Ede scherp, met een duidelijke mening, gratis en voor iedereen toegankelijk.