Als er één iemand in de Edese politiek is die bewijst dat je een landelijke partij kunt runnen als een manege, dan is het Gerarda van Harten wel. Onze kersverse lijsttrekker voor Forum voor Democratie is een rasecht paardenmeisje. En dat merk je aan alles. In de fractie loopt ze niet, ze draaft; en wie niet in het gareel loopt, krijgt een figuurlijke trap van de hoef.
Gerarda is zo’n type dat eigenlijk veel beter af zou zijn achter een dampend fornuis in Lunteren, roerend in een pan snert, dan in de slangenkuil van de raadszaal. Ze bedoelt het allemaal zo goed, die Gerarda. Je ziet de oprechtheid in haar ogen wanneer ze weer eens een pleidooi houdt voor het referendum. Maar schijn bedriegt, want achter die ogenschijnlijk zachtaardige blik schuilt een dame die haar elleboegen in de fractiekamer harder gebruikt dan een gemiddelde rugbyer.
Ze heeft de reputatie gemener te zijn dan de gemiddelde Lunterse waakhond, maar wie haar echt kent, weet dat het meevalt. Het is een pantser, een politiek harnas. Al moet gezegd worden: moed kan haar niet ontzegd worden. Je moet immers maar durven, als "pittige dame" de vlag van Baudet hooghouden in een gemeente waar de SGP nog steeds denkt dat internet een uitvinding van de duivel is.
Tussen de debatten door zie je haar soms verlangen naar de eenvoud van de kantine. Geen hoogdravende Latijnse spreuken of ingewikkelde moties, maar gewoon een eerlijk frikadelletje met een flinke klodder mayo. Dat is Gerarda ten voeten uit: een vrouw die de politieke arena betreedt met de instelling van een dressuurwedstrijd, maar stiekem liever gewoon in de modder staat met haar viervoeters.
Ze vecht voor haar plekje, vaak met meer passie dan tact. Maar ach, in een raad vol grijze muizen is een paardenmeisje met een scherpe tong en een voorliefde voor gefrituurde snacks in ieder geval nooit saai. Zolang ze de kar maar niet voor het paard spant, blijft het vermakelijk om te zien hoe deze Lunterse amazone de Edese politiek probeert te temmen.