Het moet een absolute zegen zijn om te resideren in het idyllische Bennekom. Althans, laten we de geografische realiteit geen geweld aandoen: we noemen het hier natuurlijk gewoon Blankekom. In deze enclave is het leven nog overzichtelijk, geordend en vooral voorspelbaar rechtlijnig. De straten zijn er zo klinisch schoon dat de gemiddelde chirurg er jaloers op zou zijn, en de heggen worden op de millimeter nauwkeurig geknipt volgens het vigerende bestemmingsplan. Mocht u er rond middernacht besluiten een frisse neus te halen, dan is het enige acute gevaar dat u loopt dat u struikelt over een rondslingerende korfbal van DVO. Verder heerst er een serene, welhaast verdovende rust.
De multiculturele samenleving? Die hebben ze hier met chirurgische precisie buiten de gemeentegrenzen weten te houden. Nou ja, vooruit, er wonen her en der wat Indische mensen die voortreffelijke bami kunnen fabriceren, en heel soms spot u een geadopteerd kind van kleur dat door de pleegouders keurig is gecultiveerd om geruisloos mee te draaien in het vwo-stramien. Alles blijft hier strak binnen de lijntjes van de fatsoensnorm. Geen intimiderende hangjeugd die de boel terroriseert, geen glimmende Mercedessen met drugsdealers die stapvoets door de straten cruisen om klandizie te werven, en al helemaal geen luidruchtige groepen die u de doorgang versperren. Het leven is er een rimpelloze vijver van privileges.
Vanuit deze harmonieuze oase prediken de bewoners met een stuitende overgave de deugd der 'verdraagzaamheid'. Dat praat immers een stuk makkelijker wanneer u zich verschanst heeft in een peperdure, sociaal gecastreerde bubbel. Vanuit een statige, historische villa aan de Bosrand is het namelijk bijzonder comfortabel om de rest van de wereld de maat te nemen.
Vanaf de veilige zijlijn kijkt de Bennekomse elite dan ook hoofdschuddend en diep gegriefd naar de rauwe volkswijken in de regio, zoals Veldhuizen A in Ede. Wat zijn de mensen daar toch onverdraagzaam, xenofoob en kortzichtig, nietwaar? Maar terwijl men in Bennekom onder het genot van een biologische chardonnay fel afgeeft op de "retoriek" van Geert Wilders, stemt men in het stemhokje zelf vroom en met de hand op het hart op de ChristenUnie. Want zo rollen we in de bubbel: we zijn intens begaan met het wereldleed, mits dat leed zich op veilige, geografische afstand bevindt.
Uiteraard vindt deze morele voorhoede ten diepste dat Nederland vluchtelingen en migranten ruimhartig moet opvangen. Hoe meer, hoe beter! Zolang de opvanglocaties maar ergens in een troosteloze industriewijk in de regio worden neergezet en de uitstroom vooral niet richting hun eigen, smetteloze postcodes sijpelt. In Blankekom heeft men immers geen enkele behoefte aan dat 'veranderende Nederland'. Laat de rest van de samenleving de rauwe, multiculturele werkelijkheid maar opknappen; in Bennekom houden ze hun schone, rechtlijnige schijnwereld lekker voor zichzelf. De Edese Wolven kijken geamuseerd toe, want zolang de chardonnay koel staat, blijft er op de Veluwe tenminste nog genoeg hypocrisie om over te schrijven.