“Ik zie echt niet of een andere man knap is, hoor.” Het is de klassieke leugen van menigeen. Een ingebakken reflex om de eigen heteroseksualiteit te beschermen. Maar laten we eerlijk zijn: een mooie man zie je gewoon. Die merk je op.
Neem mijn vriend Mehmet. Mehmet is een mooie Turkse man, en dat kan ik hem ook gewoon recht in zijn gezicht zeggen. Hij vindt het vleiend, al lijkt het hem soms net iets te veel te raken. We spreken het niet uit, maar we voelen het allebei onderhuids. Die onuitgesproken spanning maakt de dynamiek tussen ons meteen lekker scherp. Het is de basis van onze vriendschap: absolute veiligheid, totale openheid, en tegelijkertijd bikkelharde opmerkingen.
Samen met Daan vormen wij onze eigen roedel. We helpen elkaar door dik en dun. We moeten helemaal niets van elkaar, maar genieten intens van de verschillen. Onze ontmoetingen brengen altijd intelligente, soms confronterende gesprekken met zich mee. We sparen elkaar niet en zeggen werkelijk alles. Dat voelt fijn. Veilig.
Maar de buitenwereld kijkt met een andere, meer gecompliceerde blik naar binnen. Cultureel gezien zou je misschien verwachten dat zo'n vrije dynamiek juist bij Mehmet gevoelig ligt; de traditionele blik dicteert vaak scherpe grenzen tussen de seksen. Maar binnen onze roedel spelen die wetten geen enkele rol.
De werkelijke frictie komt uit een heel andere hoek. Het geeft namelijk tumult bij Daan thuis. Haar partner vindt het ingewikkeld dat zij zo intensief met Mehmet en mij omgaat. Mannelijke vrienden triggeren daar pure jaloezie. En precies daar klapt de hetero-illusie definitief in elkaar: de buitenwereld gelooft simpelweg niet dat mannen en vrouwen puur platonisch kunnen samenleven, of dat mannen elkaar esthetisch kunnen waarderen zonder dat het een dreiging vormt. De angst voor concurrentie uit zich in rauwe bezitsdrang, gevoed door het ideaal dat elke man een jager is.
Terwijl de realiteit in onze roedel zo anders is. Wij zien Daan namelijk als een van de mannen. Een vrouwelijke wolf, weliswaar. Maar we kijken naar haar met totaal andere ogen dan de partner thuis doet. In onze roedel vervagen de traditionele hokjes en de bijbehorende jaloezie. Juist dat maakt onze roedel onbreekbaar.
-Mark