"Evert Jansen, de Edese stationswachter, waakt over het spoor en ons territorium."
Je hebt plichtsgetrouwe politici, je hebt het meubilair in de raadszaal, en je hebt Evert Jansen. Hoewel we hem sinds deze raadsperiode moeten missen in Ede, kunnen we als Edese wolven niet om deze man heen. Vijfentwintig jaar en vier maanden hield hij een zetel bezet namens de SGP. Vijfentwintig jaar. In die tijd is de wolf teruggekeerd in onze bossen, versleet Ede een legioen aan burgemeesters en veranderde het dorp van een slaperige kazerne-buitenwijk in een pretentieuze 'food-hub'. Maar Evert bleef gewoon zitten.
Zijn politieke nalatenschap laat zich het beste samenvatten door zijn eigen afscheidswoorden: "Toen ik begon, werd er al gewerkt aan het idee voor een nieuw station. 26 jaar later staat het er dan wel."
Kijk, dat is pas SGP-geduld. Evert heeft een kwart eeuw lang met een partijprogramma in zijn hand op de bouwplaats van Station Ede-Wageningen gekeken hoe er af en toe een schep in de grond ging. Generaties reizigers zagen hem daar waarschijnlijk aan voor een onderdeel van de fundering. Pas toen de laatste reiziger vorig jaar eindelijk via de glimmende nieuwe perrons naar Arnhem kon sporen, keek Evert een keer om zich heen, knikte tevreden en dacht: mijn missie hier op aarde is voltooid, ik kan gaan.
Nu horen we de cynici al brommen dat de SGP één brok saaie, voorspelbare stabiliteit is. Dan kent u de geschiedenis van Evert niet. Zelfs in de meest vrome linies breekt wel eens een ruzie uit. In 2013 was Evert de hoofdrolspeler in een heuse lokale soap. Samen met twee partijgenoten werd hij de officiële fractie uitgebonjourd na een interne machtsstrijd. Ze richtten prompt 'Fractie Nieuw' op. Een rebellenclub in driedelig pak.
Het bleek een prachtig staaltje politieke boomerang-dynamiek. Want hoever je een rechtgeaarde SGP’er ook weggooit, hij keert altijd terug naar de moederschoot. Terwijl zijn mede-rebellen nog stonden te briesen dat de verzoening was mislukt, zat Evert een paar maanden later alweer solo aan de vertrouwde partijkoffie. Snel even zand erover en hup, direct weer op een verkiesbare plaats voor de verkiezingen daarna. De verloren zoon was terug en de rest mocht het uitzoeken.
Evert overleefde uiteindelijk alles en iedereen. Hij zag fractievoorzitters komen en gaan en maakte nog net mee dat de SGP in 2026 historisch hard groeide naar 9 zetels. Pas toen vond de nestor het mooi geweest.
Evert is weg uit de raad, maar zijn geest waart nog altijd rond boven het stationsplein. Wij, de wolven, houden een moment van stilte uit respect voor de man die bewees dat als je maar 26 jaar stil blijft zitten, het spoor vanzelf een keer naar je toe komt.
P.S. Evert mag dan sinds deze raadsperiode definitief uit de schijnwerpers zijn verdwenen, als Edese wolven konden we niet om hem heen. Hij is tenslotte het absolute, langstzittende raadslid uit de hele Edese geschiedenis. Zo’n historisch record verdient een permanent plekje in ons wolventerritorium