Wie weleens door een fotoboek van het Witte Huis bladert, weet hoe genadeloos de top-politiek is voor de menselijke fysiologie. Neem een Barack Obama of een George W. Bush: ze treden aan als vitale, dynamische mannen en zwaaien acht jaar later af met een diepe groef in de wangen en een kapsel dat optisch twintig jaar ouder oogt. Dan hebben we het nog niet eens over Joe Biden gehad, de absolute topper in de categorie electorale slijtage. Bij hem bleek de linkerflank de biologische aftakeling zo lang te ontkennen dat het landsbelang pijnlijk ondergeschikt raakte aan het persoonlijke belang om toch nog een rondje te blijven zitten. Alleen Donald Trump lijkt, dankzij een strategisch dieet van fastfood en een onverwoestbare bus oranje haarspray, immuun voor de wetten van de tijd.
Maar hoe zit dat eigenlijk dichter bij huis? Hoe vergaat het de mannen die het echte zware werk doen: het besturen van de gemeente Ede?
Wie de lokale wethouders observeert, kan maar één conclusie trekken: in de kelder van het Edese gemeentehuis moet een geheime fontein van de eeuwige jeugd stromen. De biologische klok lijkt er simpelweg stil te staan.
Neem Peter de Pater. De man heeft er maar liefst twintig jaar in de Edese politiek op zitten namens Gemeentebelangen. Twee decennia lang dealen met stroperige infrastructurele projecten, insprekers die boos zijn over parkeergarages en de felle debatten in de raad. Je zou verwachten dat hij inmiddels met een rollator en een diepgrijze coupe de raadszaal zou verlaten. Maar nee, hij stapte onlangs opvallend jeugdig en monter uit de politieke arena, nog altijd gezegend met zijn herkenbare, weelderige haardos. Alsof de afgelopen zeven jaar wethouderschap voor hem geen tropenjaren waren, maar een ontspannen vakantieverblijf op de Veluwe.
En wat te denken van Jan Pieter van der Schans? Hij zit namens het CDA inmiddels alweer geruime tijd op de loodzware dossiers van woningbouw, natuur en het buitengebied. Dit zijn dossiers waar de gemiddelde landelijke politicus spontaan een burn-out en een bos grijze haren van krijgt. En toch loopt Van der Schans er nog altijd bij alsof hij gisteren pas is afgestudeerd. Geen rimpel te bekennen. Zelfs de zwaarste stadsgesprekken en participatie-akkefietjes lijken simpelweg van zijn jonge gezicht af te glijden.
Hoe kan dit? Wat is het geheim van deze Edese heren?
Misschien is het de gezonde Veluwse boslucht. Of misschien is lokale politiek in Ede simpelweg een stuk minder stressvol dan het besturen van het vrije Westen. Terwijl Amerikaanse presidenten slapeloze nachten hebben van geopolitieke crises en nucleaire codes, liggen ze in Ede hooguit wakker van de vraag of een parkeergarage bij het station nou bovengronds of ondergronds had gemoeten.
Het is een geruststellende gedachte voor de kiezer. De mondiale politiek mag dan vergrijzen, dementeren en bezwijken onder het persoonlijke ego, in Ede blijft het pluche fris, fruitig en strak in de plooi. De uitnodigende hand is in elk geval al uitgestoken naar de vermoeide wereldleiders op de achtergrond. Je zou er bijna zelf wethouder voor worden, gewoon als alternatief voor een dure anti-rimpelcrème.